Vietnam (2)

Zaterdag, 9 november, bewolkt, 32 graden

Vandaag is het Onafhankelijkheidsdag en wordt het heel erg druk in de stad, daarom vroeg op om niet verstrikt te raken in het drukke stadsverkeer. Om 5 uur gaat de wekker af. We krijgen een pakketje mee als ontbijt voor in de bus en dan op pad. Er zijn veel politie en militairen aanwezig. Op elke hoek van de straat staan er enkele en de mensen zijn ook al hun stoep aan het schoonmaken. Waarschijnlijk komt er hoog bezoek. We kunnen zonder problemen de stad uit en koersen zuidoost, naar de grens met Vietnam. Onderweg krijgen we een noodweer melding........ regen en overstromingen in Long An...... Dat ligt net onder onze route. Het zou volgens de weerberichten de hele dag regenen, maar het is kurkdroog en zo'n 32 graden. Na 4,5 uur komen we aan bij de grens tussen Cambodja en Vietnam. Hier moeten alle bagage eruit en nemen we afscheid van onze gids en chauffeur. Zij gaan nu terug naar Phnom Penh en Siem Riep. Met al onze bagage moeten we eerst uitchecken aan de Cambodjaanse grenspost en dan via 100 meter niemandsland weer inchecken in Vietnam. Gelukkig is de visumplicht voor korte verblijven afgeschaft. Iedereen is goedgekeurd en we worden welkom geheten door onze nieuwe gids Tom. De grensovergang Bavet in Cambodja wordt aan de Vietnamese kant ook wel de Moc Bai-grensovergang genoemd. Het is de meest populaire route om van Ho Chi Minhstad (Vietnam) naar Phnom Penh (Cambodja) te reizen, vaak met een bus die er ongeveer 6 tot 7 uur over doet. Het is mogelijk om bij deze grenspost een visum-on-arrival te krijgen, of een eerder aangevraagd e-visum. Na de grens een stukje over de QL22, om na de Vâm Cô Dông rivier, bij TT Gô Dâu linksaf te draaien naar de QL22B. De Vàm Cỏ Đông rivier is een rivier in Vietnam die stroomt door de provincies Tây Ninh en Long An, en een lengte heeft van 220 kilometer. De rivier maakt deel uit van het Đồng Nai riviersysteem en is een belangrijke waterweg voor scheepvaart en transport.Nog een uurtje en dan komen we aan bij Tay Ninh Holy See. De belangrijkste tempel in Tay Ninh is de Cao Dai Tempel (ook wel Tay Ninh Heilige Stoel), het centrum van het Caodaïsme, een religie die in 1926 in deze regio ontstond. Een andere belangrijke tempel in de provincie Tay Ninh is de Ba Den Tempel op de top van Ba Den-berg. Als we aankomen is er net een ceremonie bezig. Op het terrein lopen ook veel apen, waarvoor gewaarschuwd wordt, aangezien ze agressief zijn. In vergelijking met de andere tempels die we tot nu toe al hebben gezien, is deze erg kleurrijk en goed onderhouden. De tempel ligt op een terrein met hekken er omheen, maar ook 2 wegen kruisen de ligging. Als er een dienst is, worden deze afgesloten. Ook valt het op dat het er erg schoon is en er diverse mensen aanwezig zijn die er op letten dat je de regels naleeft. Bij Nhà hàng Hầm Rượu Sông Cầu gaan we lunchen. We worden vanaf de bus met paraplu's begeleid als bescherming tegen de zon. Je visje kun je uitkiezen in de bak. Verser kun je hem niet hebben. Kerst doen ze ook een klein beetje aan, maar vooral voor de toeristen waarschijnlijk. Na een kleine 1,5 uur verder in de airco komen we aan bij een interessant stukje oorlogsvernuft, waar de Yankees niet tegenop konden. Het tunnelcomplex van Củ Chi is een immens netwerk van ondergrondse tunnels in het district Củ Chi van Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het complex is onderdeel van een nog groter tunnelnetwerk dat vrijwel onder het gehele land doorloopt. De tunnels waren de locatie van verschillende militaire campagnes tijdens de Vietnamoorlog. Het zwaartepunt van het tunnelnetwerk lag in het district Củ Chi en het strekte zich uit over minstens 300 km van ondergrondse gangen. Als de stand van het grondwater het toeliet werden verschillende niveaus gegraven, vaak met elkaar verbonden door deuren die met boobytraps waren beveiligd. De gangen waren smal, volgden dikwijls een zigzag patroon en hadden vaak bochten ter bescherming tegen explosies. Regelmatig werd er ook een doorgang in U-vorm gebruikt die vol water stond om de verspreiding van gifgassen tegen te gaan in de tunnels (waterslot). Voordat we naar de tunnels gaan, eerst het echte werk…. op het immense terrein is ook een schietbaan, dus gaan we schieten. Sil en ik nemen een AK47 en 82-jarige Rob pakt de karabijn. Ieder moet minimaal 10 kogels schieten. Voor ons betekent dat € 48,00. Oorlog is big bussiness. Voor, tijdens en na de gevechten…. 10 kogels zijn nogal eens verschoten, maar het geeft wel een indruk wat een automatisch machinegeweer met je doet. De terugslag van de AK47 valt erg mee, zij het niet dat alle wapens vastzitten op de aanleg muur. Waarschijnlijk ook voor de veiligheid van de andere mensen. Toen we hier naartoe reden hebben we ook een stevige bui gehad en hier ziet het er ook erg nat uit. Gelukkig is het droog als we de bus uitstappen en staat de zon weer aan de hemel. Op de achtergrond horen we nog wel het donderen iets verderop. Voor het idee van de vochtige en klamme oerwouden is dit wel een goede timing. Wij gaan ook de tunnels in. Ik pas nog in de originele doorgang, maar er is een aangepaste toeristen versie voor de grotere bezoekers. De levensomstandigheden voor de guerrillastrijders in de tunnels waren ongelooflijk hard. De lucht om te ademen was er slecht, ondanks de ventilatieschachten die naar de oppervlakte waren gegraven. Voedsel was vaak ontoereikend en het bedierf snel in de slechte omstandigheden. Het krioelde in de tunnels van ongedierte, muggen en parasieten en dat leidde vaak tot irritaties van de huid bij de ondergrondse strijders. Velen hadden ook last van een ernstig tekort aan vitamines en aan zonlicht. De tunnelstrijders brachten bijna steeds de dag ondergronds door om 's nachts hun schuilplaatsen te verlaten en strijd te gaan voeren. De tunnels lieten de communistische strijders toe de strijd aan te gaan met de Amerikaanse soldaten en dan weer in het niets te verdwijnen, vaak tot grote verbazing van de Amerikanen. De tunnels waren bezaaid met valkuilen om ongewenste indringers te verjagen: granaten, scherpe bamboestokken, giftige slangen, valse doorgangen die leidden naar een tot de tanden bewapende guerrillastrijder. En als dat nog niet voldoende afschrikwekkend was, waren er nog eens een vele dieren uit de jungle die in de tunnels een goed onderkomen vonden. Ook hier komt een einde aan de avontuurlijke, doch zeer trieste geschiedenis verhalen. We reizen weer verder en komen rond 20.30 uur in het donker aan bij het Coang Doan hotel. We mogen met de bus de straat niet in, maar het hotel zit op een hoek en stappen we uit aan de doorgaande drukke weg. Bij aankomst moet de bagage eruit. Als wij onze bagage hebben, staat de chauffeur nog met een koffer en rugzak die niemand heeft meegenomen....... Wij laden ze op en als we omdraaien is er niemand meer....... Ook weten we niet waar we naartoe moeten. Als we staan te zoeken, komt er ineens een Vietnamees naar ons toe en begint te praten. Ik herken hem niet, maar het blijkt Tom te zijn.... onze gids die al vanaf de grens bij ons is…. De bagage die wij meeslepen is van onze reisleider....... mmmmmm..... fijn dan…. Op naar de 10e verdieping en dan weer door. Enkele straten verder gaan we hier eten voor ons afscheidsdiner bij Cyclo Resto. Overal op de muren staan boodschappen van over de hele wereld. We zien ze ook van Boekel en Uden. Als wij nog met ons drankje zitten, is de rest alweer verdwenen…. blijkbaar is het eind van de vakantie inzicht…….

Zondag, 10 november,bewolkt, 32 graden

Vandaag kunnen we rustig aan doen. Het ritme zit er in, dus om 7.45 wakker. Eerst ontbijten en dan douchen. We hadden een boottocht op de Mekong Delta verwacht, maar mijn darmen besluiten anders…. Mijn grote vriend is op dit moment een grote witte troon en om 10.00 uur, na 4 zit sessies, moet het toch zeker leeg zijn... We kiezen voor zekerheid en laten de delta voor wat het is en nemen de Hop-On-Hop-Off. Hier kan ik uitstappen indien nodig. We doen eerst een compleet rondje om te zien wat er te koop is. Een paar darm remmers erin en we kunnen. We lopen door het park om bij een ticket station te komen en zien er mooie mensen bezig met leuke dingen. We gaan naar een uitzichtpunt in de Bitexco Financial Tower. Bitexco Financial Tower is een wolkenkrabber in Quận 1, een van de districten van Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het gebouw biedt sinds de opening op 31 oktober 2010 ongeveer 100.000 vierkante meter kantoorruimte in de stad en werkgelegenheid aan ongeveer 10.000 mensen. De toren was van 2010 tot 2017 met 265,5 meter het hoogste gebouw van Ho Chi Minhstad, wordt nu enkel in de eigen stad gepasseerd door Landmark 81 en is het op drie na hoogste gebouw van Vietnam (na ook Landmark 72 en het Lotte Center Hanoi). De route voert ons verder door de straten van Saigon. We passeren het Onafhankelijkheidspaleis, "Notre-Dam Kathedraal, Miêu Bă ThiênHâu ( ouxe stadsmarkt) en nog veel meer gebouwen. Bij het postkantoor moeten we uitstappen en gaan het meteen bezoeken. Het is een mierenhoop binnen en we raken elkaar kwijt in de menigte. Gelukkig heb ik mijn videostok die boven alles uitkomt en zo hebben we elkaar weer vlug gevonden. Het gebouw zelf is wel erg mooi. Het Hoofdpostkantoor van Saigon is een postkantoor in Ho Chi Minhstad, Vietnam. Het gebouw staat aan hetzelfde plein als de Basiliek van Notre-Dame. Het werd gebouwd tussen 1886 en 1891, toen Vietnam onder Frans gezag van de Unie van Indochina viel. Het is ontworpen in Neoclassicistische stijl door de Franse architecten Auguste Henri Vildieu en Alfred Foulhoux[1] maar het ontwerp wordt vaak ten onrechte toegeschreven aan Gustave Eiffel. We stappen uit, waar we opgestapt zijn en maken direkt gebruik van de vrijkaartjes voor het oorlogsmuseum, die we bij de bus-tickets hebben gekregen. Wat we hier zien en lezen, hebben we al 3 weken gehoord, dus zijn we er zo doorheen. De leidraad van deze vakantie is toch al dood en verderf, dus het is mooi geweest. We lopen terug naar het hotel om te douchen en om te kleden voor het avondprogramma. Het is vandaag 32 graden en een luchtvochtigheidsgraad van 71%...... het zweet gutst er van alle kanten weer uit. Een eerdere versie van dit museum, beheerd door de overheid van Ho Chi Minhstad, opende op 4 september 1975 als het Exhibition House for US and Puppet Crimes. Het was gevestigd in het voormalige gebouw van het United States Information Agency. De tentoonstelling was niet de eerste in zijn soort voor Noord-Vietnamese zijde, maar volgde eerder een traditie van dergelijke tentoonstellingen die oorlogsmisdaden aan het licht brachten, eerst die van de Fransen en vervolgens die van de Amerikanen, die al in 1954 in het land actief waren geweest. Voorheen bekend als het "Museum voor Chinese en Amerikaanse Oorlogsmisdaden", werd de naam in 1990 veranderd in Exhibition House for Crimes of War and Aggression (Nhà trưng bày tội ác chiến tranh xâm lược), waarbij zowel "VS" als "Marionet" werden geschrapt. In 1995, na de normalisering van de diplomatieke betrekkingen met de Verenigde Staten en het einde van het Amerikaanse embargo een jaar eerder, werden de verwijzingen naar "oorlogsmisdaden" en "agressie" ook uit de naam van het museum geschrapt; het werd het War Remnants Museum. Om half 6 worden we naar de Mekong rivier gebracht voor een dinercruise. We dachten eerst een heel erg grote jonk te bevaren, maar hij ligt er langs.... We stappen op de "La Perle Del 'Oriënt". Een historisch uitziend schip, wat erg idyllisch aandoet. We zijn als eerste binnen en kunnen na het lopend buffet dan ook de beste plek uitzoeken op het achterdek. De skyline vanaf het water is erg mooi. De meeste torens zijn uitgedost met prachtige verlichting. De wind zorgt ook nog voor een lekkere iets afkoelende bries. De muziek wordt verzorgd in de authentieke sfeer van de boot. Na 3 uur staan we weer op de kade. Aangezien we niet hebben kunnen pinnen, is ons geld geleend en dat willen we z.s.m. afwerken. Een ATM vinden die geld spuugt valt nog niet mee. Na de 5e en drie liter zweet toch nog gelukt (1,5 uurtje later).Bij het hotel gaan we nog even naar dakterras, maar na de bootcruise is het uitzicht niet te evenaren. We gaan naar bed, mooi geweest voor vandaag.

Maandag, 11 november,onbewolkt, 32 graden

Vandaag nog een dagje vullen en dan gaan we vliegen. Om 7.45 toch wakker en eerst maar eens ontbijten. Daarna douchen en lopen we naar de Bui Vien Walking Street. We zijn van de monopod (camerastatief), de onderste dop kwijt. Helaas geen nieuwe kunnen vinden. Daarna lopen we door naar de Chọ Běn Thành markt, waar Sil nog 2 broeken voor € 16,00 per stuk scoort. De oude markt werd oorspronkelijk gebouwd met stenen en hout. In 1859, twee dagen nadat de Fransen Gia Dinh (de oude naam van Ho Chi Minh City) hadden veroverd, organisde eerden de Vietnamese soldaten een vuuraanval op de hele stad en werd de markt verbrand. In 1860 bouwden de Fransen de Ben Thanh-markt terug op de oorspronkelijke locatie. In 1870 brande markt opnieuw af, waardoor de Fransen het opnieuw bouwde. In 1911 dreigde Ben Thanh Market in te storten. Om deze reden werd de markt gesloopt en op een andere locatie herbouwt. Tot 1975 werd de markt alleen nog in boeken Ben Thanh Market genoemd, de lokale mensen noemende het vaak Sai Gon Market of Nieuwe markt. Op 1 juli 1985 maakte Ben Thanh Market een grondige renovatie door. Tegenwoordig is de markt een van de meest bekende bezienswaardigheden van Ho Chi Minh City. Het is warm en we zweten weer peentjes. We zijn de temperatuur een beetje beu en willen onze kleding drogen. Terug naar het hotel, dan kunnen we omkleden. Onderweg komen we een bijzondere begrafenis tegen, midden op straat. Het is 15.45 uur als we opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan. Het inchecken en de douane gaat vrij vlot, maar helaas is onze vlucht een uur vertraagd…. Hopelijk halen we onze overstap in Singapore nog.