Cambodja

Maandag, 4 november, bewolkt, 24 graden

Ons record....... om 4.15 uur uit de veren, ontbijtje en dan naar het vliegveld. Vandaag gaan we naar Cambodja. We krijgen een binnenlandse tussenstop in Pakse…. ook onze reisbegeleider had die niet zien aankomen. Niemand weet waarom. We moeten hier ook via een IPad ons visum aanvragen voor Cambodja. Veel chagrijnige gezichten van de immigratiedienst. Veel vragen, die later weer niet belangrijk zijn...... betalen en door....... Bij aankomst in Siem Riep worden we opgewacht door onze nieuwe gids Sar. We gaan nog 1,5 uur in de bus, voordat we in de stad zijn. Onderweg kopen we een entreekaartje voor Angkor Wat, waar we morgen naar toe gaan. Het weer is ons tot nu toe erg goed gezind, geen erg grote hitte, 3 dragen erg gezweet, en de lichte regen valt als we droog zitten. Kijken wat het zuiden ons brengt. We gooien onze spullen vlug op onze hotelkamer in het Chhay Long hotel en gaan naar het rattenmuseum, voordat het gesloten is.We noemen het een "rattenmuseum", maar er is geen "rattenmuseum" in Siem Reap; het is het APOPO Bezoekerscentrum. APOPO' is een Belgische NGO die d.m.v. ratten landmijnen en tuberculose opspoort. Deze twee begrippen zijn beide in de buurt van Siem Reap te vinden, omdat het APOPO Bezoekerscentrum daar vlakbij ligt, maar ze hebben verder geen directe relatie.Dit centrum, dat zich richt op de wederopbouw van Cambodja, is te vinden in de buurt van Siem Reap en is een aanrader vanwege zijn rondleidingen over de "heldenratten" die worden getraind voor landmijnopsporing. Erg indrukwekkend en ze worden ook nog gesponsord door de postcode loterij uit Nederland. Vanaf Apopo laten we ons afzetten in de Pub Street, waar ze alles aan het voorbereiden zijn voor het feest van morgen. We nuttigen wat pinten en zorgen ook meteen dat de magen gevuld worden. Het doet hier een beetje westers aan. Geen vreemd geslachte dieren langs het restaurant bij een kraampje en dat maakt dat we wat gemoedelijker eten, ook al weet je niet wat je aan het eten bent. We lopen vanaf de Pub-Street naar de Mekong rivier waar veel drukte is i.v. m. de feestdag van morgen. Wij denken dat het met de volle maan te maken heeft. Er staan overal kraampjes, eettentjes en muziek en veel mensen. Het is een drukke, maar gezellige bedoeling. Terug in het hotel duiken we eerst in het zwembad om eens goed af te koelen, daarna met 2 pintjes naar de hotelkamer en vinden we het wel gezegend voor vandaag.

Dinsdag, 5 november,bewolkt, 30 graden

Een geluk vandaag, de wekker loopt af om 6.15 uur. Een geserveerd ontbijtje en dan kunnen we op pad naar Angkor Wat. Het moet vroeg, aangezien het hier een heilige feestdag is en vanavond ook nog volle maan. Dit is voor de Boedisten dan ook weer iets speciaals. Dat het druk gaat worden wisten we wel, maar wat we vandaag zien is dodelijk voor al onze vakantiefoto’s. Wat een massa mensen komen hier naartoe. Natuurlijk is dit fenomeen wereldwijd een probleem aan het worden. Ook bij ons in Amsterdam of de Grand Canyon, Barcelona, Venetië en nog veel meer steden en toeristische trekpleisters worden overspoeld door massa's mensen van over de hele wereld. Maar goed wij maken daar vandaag dus ook deel vanuit. Net zoals bij de Grieken of de Romeinse historie, hier vooral veel oude kapotte en verkleurde stenen. Had ik het over een geluk met onze weersomstandigheden, vandaag loopt het tegen de 30 graden en een luchtvochtigheid van 85%......... We zien hier heel duidelijk de ijdelheid van de Azïaten, overal mensen die vooral selfies aan het maken zijn. Wel 10 verschillende poses voor hetzelfde item…. ook menig getrouwd stel wat met een filmploeg hier hun trouw reportage laat maken. De ongeduldigheid wordt ook op de proef gesteld als ik in de drukte een duw krijg van één of andere bruingebrande vrouw met kleine oogjes. Als ik omkijk, gebaart ze me dat ik moet doorlopen…. De nieuwe emancipatie regels gebieden dat vrouwen gelijk behandeld worden, dus krijgt ze een elleboogje terug en vergeet ik per ongeluk de smiley. Ze gaat terug achter mij in de rij, dus ik denk dat ze de boodschap heeft begrepen. Angkor Wat is een tempelcomplex en het grootste religieuze monument ter wereld, met een oppervlakte van 162,6hectare. Het werd oorspronkelijk gebouwd als eenhindoetempelvoor hetKhmer-rijken transformeerde geleidelijk in eenboeddhistischetempel tegen het einde van de twaalfde eeuw. Het werd gebouwd door deKhmerkoningSuryavarman II in de vroege twaalfde eeuw in Yashodharapura (tegenwoordigAngkor), de hoofdstad van hetKhmer-rijk, als zijn staatstempel en uiteindelijkepraalgraf. Angkor Wat was gewijd aanVishnu, waarmee gebroken werd met deShaivistischetraditie van eerdere koningen. Als enige tempel in de omgeving bleef het een belangrijk religieus centrum, dankzij de goede conservering. De tempel geldt als het hoogtepunt van de hoog klassieke stijl van Khmerarchitectuur. Het is een symbool vanCambodjageworden en staat opde nationale vlag. Het is ook de grootste toeristische trekpleister van het land. Het complex is zo groot, dat we tussentijds met de bus naar de volgende locatie gaan. Dit valt door de drukte ook niet mee en staan in een verkeerschaos, die we in Nederland alleen op de snelweg meemaken Nu zijn we bij de Ta Prom tempel aangekomen. Wij vinden deze tempel wat mooier, meer afwisseling. Het werd gebouwd in de Bayon-stijl, grotendeels aan het einde van de 12e en het begin van de 13e eeuw, en heette oorspronkelijk Rajavihara ("Koninklijk Klooster"). Het werd gesticht door de Khmer-koning Jayavarman VII als een Mahayana-boeddhistisch klooster en een leercentrum, gewijd aan zijn moeder. Bijna 80.000 mensen waren nodig om de tempel te onderhouden of te bezoeken, waaronder meer dan 2.700 ambtenaren en 615 dansers. De tempel wordt ook wel de "Tomb Raider-tempel" of de "Angelina Jolie-tempel" genoemd vanwege de afbeelding in de film Lara Croft: Tomb Raider (2001). Aan het eind van de middag schuifelen we naar de Phnom Bakheng tempel voor een zonsondergang. Het is blijkbaar een bekende plek, aangezien we niet de enige zijn. Er zitten hier onder aan de heuvel diverse muzikanten te spelen om wat geld in te zamelen. Dit hebben we al eerder gezien. Het zijn slachtoffers van de achtergelaten landmijnen. Bij het eerste podium, zit een man vooraan zonder zijn linkse onderbeen, 2 handen ontbreken en hij is blind…. aan het stompje van zijn pols is een klein bekken gemaakt en op een steuntje zit de andere helft, zodat hij toch nog mee muziek kan maken. Langs het podium staan diverse protheses voor onderbenen…. trieste aanblik. We gaan de heuvel op en komen boven aan bij de Phnom Bakheng tempel en daar ook nog een metertje of 20 trappen op en dan staan we tussen de rest van Azië op de grote rode bol te wachten, totdat hij gaat slapen. Als we de berg weer afdalen, begint het te regenen. Hier merken we niet veel van, aangezien we toch al helemaal nat zijn van het zweten…, maar na enkele druppels stopt het ook al weer, dus…….. Terug bij het hotel, lopen we nog even door de stad om wat eten te scoren. Dat lukt zeker wel, keuze genoeg. We blijven ons verbazen wat voor een volume er hier door de straten galmt. Het lijkt wel of er zo'n carnavals wagen met die boeke-boenke muziek voor de deur staat, maar voor de deur zitten ook weer slachtoffers van de landmijnen te spelen en die kunnen daar niet bovenuit komen. Er wordt toch erg veel gedoneerd om deze onschuldige slachtoffers te helpen. We doen nog een rondje door het centrum en langs de Mekong en dan terug naar het hotel. Wat pintjes mee en even de tinnitus wat rust geven.

Woensdag, 6 november, bewolkt, 31 graden

Vandaag uitslapen… , maar helaas de wekker vergeten om te zetten en gaat dus om 6.00 uur af....... Twee uurtjes verzetten en dan gaan we ontbijten. De twee fietsen die we gehuurd hebben staan al klaar. We kunnen ook mee met een excursie met de groep, maar even geen mensen om ons heen, we gaan alleen. De route national 63 zou volgens de receptioniste te gevaarlijk zijn, maar ik denk dat ze iets anders wil verkopen waar ze provisie op krijgt. Hoe moeilijk kan het zijn: uit je doppen kijken is genoeg, regels zijn er niet of er houdt niemand zich aan. De drijvende dorpen waar we naar gaan kijken, zijn gemeenschappen die volledig op het water leven, vaak in bootgemeenschappen op binnenwateren zoals het Tonle Sap-meer of het Nokouémeer in Benin. Deze dorpen hebben drijvende huizen, winkels en scholen en worden bezocht om een unieke manier van leven te ervaren. We komen onderweg enkele minder grote drijvende dorpjes tegen en gaan niet met de massa mee naar de toeristische trekpleister, waar het vol ligt met cruise scheepjes. Op het eind van de weg, komen we aan het Toniè Sap meer, waar de vissers met hun vangst arriveren en ook meteen proberen te verkopen. Het ruikt er dan ook naar. Ook vanaf hier de toeristenboten die naar de nog meer toeristische drijvende dorpen varen. Gelukkig hebben wij hier om de hoek gekeken, waar het leven voorbijgaat zonder te veel aapjes kijken. Het wordt erg warm en het water gutst er aan alle kanten uit. We gaan hier iets drinken, maar het meeste waar ze reclame voor maken, hebben ze niet. Wat ze wel hebben, smaakt anders als verwacht. Verder onderweg komen we nog een bijzondere roofvogel tegen, ik weet alleen niet zeker wat het voor iets is. Ik vermoed een witbuikzeearend. Terug in het hotel gaan we eerst zwemmen om van het zweet af te komen en af te koelen. We hebben nog niet gegeten, dus eerst aan de overkant wat erin schuiven. En dan is het tijd voor weer een mishandeling...... Enkele straten verder laten we ons nog een keer masseren bij Moon Aurora Massage. Eerst worden de voeten gewassen en dan met vieren naar boven. We worden behandeld in dezelfde ruimte. Beide een total-body knederij. Het gaat iets anders als de vorige keer. De zwakke en pijnlijke plekken hebben ze ook hier zo gevonden, maar de dames klimmen als apen op de tafel en over ons heen. Benen en armen worden alle kanten opgedraaid en bekken en ruggengraat kraken ze met geluid. Soms is het even slikken, maar dan weer door. Ze vragen soms wel "okay, sir", maar daar blijft het dan ook bij. Maar uiteindelijk lopen we soepel als een olympicus weer naar buiten. Shit, Sil ziet bij de buren een manicuren behandeling......en weg is ze.... Kan ik een uurtje zitten wachten.... gelukkig kan ik jullie nu meteen op de hoogte houden….

Donderdag, 7 november,bewolkt / regen, 25 graden

Vanmorgen om 5.45 uur op en het regent......., 6.30 ontbijt en 7.30 gaan we op op pad. Het mag dan regenen, maar de temperatuur en de luchtvochtigheid is er niet beter van geworden. Benauwd en klam, gelukkig vandaag een lange rit, dus laat maar regenen en binnen is de airco. De neuzen staan richting Phnom Penh, een rit van 315 km met 4 stops onderweg. De eerste is niet heel erg ver van Siem Riep en betreft de Kampong Kdei brug. De brug is gebouwd als met het Lego-systeem, dus niet uitgevonden door de Denen. De Kampong Kdei brug, was ooit de langste kraagstenen boogbrug ter wereld, met meer dan twintig smalle bogen die een overspanning van 87 meter (285 voet) hadden. De brug werd gebouwd in de 12e eeuw tijdens de regeerperiode van koning Jayavarman VII. Het is een van de weinige bruggen uit het Khmer-rijk die tot op de dag van vandaag bewaard zijn gebleven. Een uurtje of 1,5 later stoppen we in Kampong Svay voor een pispauze en kun je wat eten. Hier komen denk ik vooral bussen met niet Cambodjanen, aangezien de Cambodjanen zelf deze prijzen niet kunnen betalen. We volgen verder de National Highway 6 en ter hoogte van Kakao, stoppen we bij een Boedha-beelden shop. Deze beelden zijn met de hand vervaardigd en zeer gedetailleerd. Heb ik Sil ooit voor 12 koeien kunnen verkopen en later nog eens voor een handjevol kamelen, vandaag probeer ik het anders. Ik zet ze gewoon in de etalage....... je weet maar nooit...... Onze 4e stop is net voor Srok Cheung Prey. We gaan even kijken bij een marktje, waar ze vooral veel insecten te koop aan bieden, zoals de Tarantula spin, wormen, sprinkhanen en nog een beest wat ik niet herken. We worden al gewaarschuwd dat er diverse mensen direct aan de deur van de bus zullen staan om hun waar aan te bieden. Maar er staan ook van die kleine klojo's, die je vlug een spin op je T-shirt zetten en dan om een dollar vragen om die er weer af te halen. Ik sta geduldig te wachten op de volgende bus met Fransen toeristen en geniet van de reacties van vooral de vrouwen, maar ook menig man versnelt zijn pas. Ze gillen nog net niet net als hun vrouwen. Ze zijn dan ook zo weer verdwenen. Als we Phnom Penh naderen groeit de welvaart. Meer tractoren, grote auto's en gebouwen. Dat neemt niet weg dat de armoede zeker nog wel aanwezig is. Veel nieuwbouw, zoals in Hanoi, die leeg blijft staan, omdat de gewone man deze woningen niet kan betalen. Het is vooral een investering, in de hoop dat de onderkomens veel meer waard worden, naarmate de tijd verstrijkt…. Voor het eerst deze vakantie worden we ook gewaarschuwd voor zakkenrollers of ander tuig.... De naam van de stad betekent de heuvel (Phnom) van Penh. Volgens de overlevering zou een vrouw genaamd Penh vierBoeddhabeeldenhebben gevonden die door de Mekong aangespoeld waren. Ze wierp hierna een heuvel op waarop ze deze beelden in een gebedsplaats plaatste. Deze gebedsplaats bestaat nog steeds en is deWat Phnom Daun Penh(beter bekend als deWat Phnomof Heuveltempel). Ons hotel is er wel één van een klasse die we niet gewend zijn. Een uniform aan de voordeur, die hij ook voor je opent. Direct 2 personen die uitbundig groeten en welkom heten, onder het genot van een drankje. Het ziet er allemaal gelikt uit en ook de gangen en kamers zijn van een duurdere standaard. Een goed begin in Phnom Penh. Alle spullen worden gedumpt op onze kamer op de 5e verdieping en met een tuk-tuk worden we door de hectische verkeersdrukte vervoert naar het Koninklijke paleis. Als we hier aankomen, kunnen we het terrein niet op, omdat ze ergens voorbereidingen voor aan het uitvoeren zijn. Het nationaal museum ligt erachter, maar gaat over 15 minuten sluiten, dus dat heeft ook geen zin. We lopen nog wat over de boulevard en gaan dan weer terug naar ons hotel. Dit keer men een chauffeur die wel hèle dikke brillen glazen heeft. Hij gaat gelukkig ook niet zo heel snel. We moeten met dollars betalen en we willen ook dollars terug.... hij denkt even en zegt dan "ja ja ok…." Enkele straten verder stopt hij bij een wisselkantoor, waar hij mij naartoe stuurt. Het vrouwtje achter de tralies zegt dat ze dat niet doen, maar na een woordenwisseling met onze chauffeur, doet ze het wel, doch met enige tegenzin. HetKoninklijk Paleis vanCambodja is een gebouwencomplex met een oppervlakte van 17,5 hectaren waarvan een gedeelte toegankelijk is voortoeristen. Het paleis werd gebouwd in de periode1866-1870nadat koningNorodomde hoofdstad vanOudongnaar Phnom Penh verplaatste. Het paleis werd op een voormalige citadel gebouwd en ligt op de plek waar deTonlé Sap rivieren deMekongsamenkomen. Het bestaat uit verschillende gebouwen. Zoals hetKhemarin Moha Prasatwaar de koning verblijft, de troonzaal, het Maanlichtpaviljoen en deZilveren Pagode. Als we bij het hotel aankomen, zitten er verschillende medereizigers in de bar. Een beetje onbeschoft om ze te negeren, dus schuiven we aan...... Na enige tijd beseffen we dat er ook nog gegeten moet worden. Het regent ondertussen en met een goede tip van het personeel, zitten we iets later bij de plaatselijke Chinees. Alles is dan toch effe iets anders als hier (en ook in het Chinees), maar we gokken goed en het smaakt heerlijk. Zou het hond of kat zijn geweest? Mooi geweest voor vandaag. We nemen nog 2 Tiger pilsjes mee naar onze kamer voor een laatste slaapmutsje… Truste.

Vrijdag, 8 november,onbewolkt, 32 graden

Om 5.45 de wekker om het ritme op peil te houden. Vandaag wordt een zware dag, want we gaan naar het Auschwitz van Cambodja. Nadat onze gids het hele verhaal heeft verteld, kunnen we de enig nog levende overlevende ontmoeten........ Vanuit dit kamp waren 5 overlevende, omdat ze goed waren in iets wat goed gebruikt kon worden door de Rode Kmer. Chum Mey: Een van de overlevenden die zijn memoires schreef en verkoopt in Cambodja, was automonteur en onderhield de trucks die de andere gevangenen naar de Killing Fields brachten. Vann Nath: Werd gedwongen om portretten te schilderen van gevangenen en bezocht later met Chum Mey de voormalige gevangenis als museum. Vann Nath is ondertussen overleden. Chum Mey is 94 jaar en komt elke dag hier naartoe om vooral door te geven wat hier gebeurd is en proberen te voorkomen dat er in Cambodja nog zo'n regime aan de macht komt. Het is een emotionele ontmoeting, die iedereen zichtbaar erg raakt. De zwarte plekken op de vloeren is bloed van de slachtoffers, die in de tegels is getrokken en door de jaren zwart is geworden. Soms zie dat er een sleep spoor ligt.... Hoe lager je op de ladder van de maatschappij stond, hoe meer mensen je in je cel had. Er waren niet overal deuren, aangezien iedereen aan een ketting vast lag. De schuldigen zijn veroordeeld en zijn nu of overleden of leven in een "hotel" in Scheveningen, waar ze menselijk behandeld moeten worden…. HetTuol Sleng-museum, beter bekend alsGenocide Museumbevindt zich inPhnom Penh(Cambodja). Het museum is gevestigd in een oude school die door deRode Khmerwerd omgebouwd tot de beruchte "gevangenis S-21" (Security Prison 21) en waar duizenden gevangenen werden ondervraagd, gemarteld en vermoord. In het museum worden duizenden vaak afschrikwekkende foto's tentoongesteld van slachtoffers van de Rode Khmer. Er is ook een landkaart van Cambodja te zien, gemaakt met schedels van slachtoffers. Gezien de gruwelijke aard van de herinneringen aan het regime wordt een bezoek afgeraden aan volwassenen die snel geëmotioneerd zijn en aan ouders met jonge kinderen. Een bezoek aan het Genocide Museum wordt vaak gecombineerd met een bezoek aan deKilling FieldsinChoeung Ek, zo'n 15 km buiten Phnom Penh. Ontdaan gaan we naar ons volgende bezoek van ellende. Choeung Ek, ook wel dekilling fieldsofvelden des doodsgeheten, is eenagrarischgebied ongeveer 14km ten zuiden vanPhnom Penhop een voormalig Chinees kerkhof. Op sommige plekken liggen nog steeds kleren van slachtoffers van destijds. Door het geloof in het Boeddhisme, mogen de restanten niet verwijderd of begraven worden, maar ze zijn behandeld en tentoongesteld uit respect voor de overledenen.Gevangenen van onder andereTuol Slengwerden hiernaartoe gebracht en vermoord. Iedereen was geboeid en geblinddoekt. Om kogels te sparen sloegen deRode Khmerkinderen dood door ze tegen bomen aan te slingeren of bij ouderen door hun hoofden met de achterkant van geweren of bamboestokken in te slaan. Er werd een scala aan methodes gebruikt. Ook doodbloeden werd veel toegepast. Het idee was om hele gezinnen met wortel en al (kinderen) te vermoorden, dan kon er ook niemand wraak nemen. Een andere uitspraak was om liever 1 onschuldige te vermoorden dan 1 iemand te missen. De soldaten die hier werkten waren veelal zelf nog kinderen en hierdoor makkelijk te hersenspoelen. Met regelmaat werd de hele ploeg vermoord door een nieuwe groep kindsoldaten, op deze manier kon er niets uitlekken van wat er gebeurde op deze velden. Minimaal 20.000 mensen zijn hier omgebracht tussen 1975 en 1979, de lichamen zijn begraven in 129 massagraven. Een deel van de graven is slechts geopend. Dit vanwege het gif dat in de graven gegooid is, dit gif had een tweeledig doel: overlevenden in het graf alsnog vermoorden en ontbinding tegengaan. Hierdoor kon de geur van de ontbindende lichamen de andere gevangenen die op het land aan het werk waren niet afschrikken. Om deze reden hingen overal luidsprekers waaruit propaganda klonk, dit moest de geluiden aan de rand van de graven overstemmen. Overlevenden van het regime die later de massagraven openden zijn alsnog overleden aan de effecten van het gif in de graven, hierdoor is afgezien van verdere opgravingen. Zeker in het regenseizoen worden nog regelmatig nieuwe kledingstukken of botten zichtbaar boven de grond. Choeung Ek was slechts een van de velekilling fields(velden des doods) inCambodja. Na vijf jaar onderzoek naar 20.000 graven wijst analyse uit dat er minstens 1.386.734 executieslachtoffers zijn gevallen. Geschat wordt dat er in totaal 1,7 tot 2,2 miljoen mensen zijn omgekomen door het beleid van de Rode Khmer, onder meer door ziekte en hongersnood, op een bevolking van ongeveer 8 miljoen in 1975. Zelfs de Rode Khmer erkende dat er 2 miljoen mensen waren omgekomen, hoewel ze die doden toeschreven aan de daaropvolgende Vietnamese invasie. We steken de straat over voor een lunch. Even alles laten bezinken en de gedachten ook nodig verzetten. Onder de indruk neem ik zelfs een Fanta i.p.v. een pintje. Samen nemen we nr 19, Sil nr 60 en ik vind nr 33 wel lekker. De buiken zijn weer gevuld. Rond 14.15 uur zijn we weer bij het hotel. Van alle kanten loopt het water langs ons lichaam naar beneden. Vandaag 32 graden en een luchtvochtigheidsgraad van 88%...... We gaan even douchen en omkleden om vervolgens weer de hitte in te gaan......Enkele straten verder lopen we langs een Ierse pub, tja en dan kunnen we er ook niks aan doen...Als we besteld hebben, kijken we rond en zien we vooral oudere mannen, met veel te jonge/kleine meisjes zitten en daar ook mee weggaan. Een "madame" zit rechts van ons en vind het zo leuk dat we hun land bezoeken en nog wel op deze feestelijke dagen. 9 november is onafhankelijkheidsdag. Wij denken dat ze liever heeft dat Sil verdwijnt, want die zit de klandizie in de weg. Diverse meisjes zitten onze kant op te kijken. We hebben hier geen goed gevoel bij en slaan ons flesje achterover, kleine moeite, en vertrekken weer richting de boulevard. Hier wordt van alles opgebouwd voor het feest van vanavond en morgen. Tijdens onze wandeling, komen we bij het Hardrock Café terecht. We kopen een shirt, begeleiden Elvis op de drums en nuttigen een afkoelend drankje. Op de terugweg nemen we nog een paar blikjes Tiger bier en zakjes chips mee voor op de hotelkamer. Eerst weer douchen, aangezien onze kleren voor de 2e keer helemaal doorweekt zijn van het zweet. We willen een beetje vroeg naar bed, aangezien we morgen weer vroeg op moeten. We vertrekken dan naar Ho-Chi-Min stad in Vietnam. Een rit van 241 km, met enkele interessante stops onderweg. Tevens moeten we nog maar afwachten hoe de situatie in Ho-Chi-Min is.... enkele dagen geleden, zag het eruit zoals op de foto's. We hebben al heel veel geluk gehad met het weer. De heel grote hitte hebben we niet echt gehad en de regen viel ook op de juiste momenten. Half oktober was een groep voor ons al de pineut met een orkaan die doormidden Vietnam raasde en op dit moment is orkaan Kalmaegi roet in het eten aan het gooien. Na ons is nu een groep onderweg en heeft ook al problemen door de orkanen. We gaan het zien. Hopelijk toch nog een goede afsluiter in de laatste paar dagen.