Laos

Woensdag, 30 oktober, bewolkt, 30 graden

Van de ene naar de andere grenspost is diverse kilometers, wat we nog nooit meegemaakt hebben. Ruimte op deze bergwegen voor een dergelijk complex is er niet en daarom liggen de posten ver verwijderd van de echte grens afscheiding. Bij aankomst is het èèn grote bouwput, met weinig ambtenaren en die er zijn, zweten niet van het intensieve werk…. De hele bezigheid om de grens over te komen, duurt ongeveer zo 'n 2 uurtjes. We zijn zo vroeg vertrokken, omdat we voor 11.00 uur de grens gepasseerd moeten zijn. Waarom… ??? Weet ik ook niet. Terwijl we staan te wachten, trekt het boven Vietnam dicht met zware bewolking die steeds donkerder wordt. De andere kant op kijkend, trekt het daar juist open......We hebben weer eens goed getimed. Vanaf de grens neemt de 2E het over van de AH13. Deze tweelingbroer kronkelt net zo erg door de bergen, maar wijkt af van de kwaliteit asfalt. Opvallend is dat de natuur aan deze kant van de berg erg afwijkt als die in Vietnam. Meer structuur in de groei van de bomen en niet zoveel planten en bomen door elkaar, zoals b.v. palmbomen. Ook de kleuren veranderen van licht naar donker, maar dat kan ook komen door de zon die op sommige plekken gehinderd wordt door wat wolken. We stoppen in Son Hun voor een dorpswandeling. Dat we in afgelegen dorpjes rond lopen merken we heel erg door de reactie van de kinderen van een kleuterschool. Ze worden nog net niet hysterisch als we aan komen lopen en beginnen te zwaaien. Erg bijzonder om een bezienswaardigheid te zijn, terwijl wij naar hen komen kijken. Ook hier weer veel armoe, maar ook raar dat er in de wat grotere dorpen alleen maar redelijk nieuwe auto's rondrijden. Toyota's 4x4 Hylux die wij niet kunnen/willen betalen. Nader onderzoek wijst uit dat status en ego hier heel belangrijk is en er zelfs leningen voor worden afgesloten. Beter een mooie auto dan een leefbaar huis? Hier wordt door de vrouwen veel met een weefmachine gewerkt voor eigen gebruik. Als we aankomen bij onze overnachtingsplek, hebben we zo onze bedenkingen, maar eenmaal binnen worden onze vooroordelen te grabbel gegooid. Prachtige plek met uitzicht op de rivier Nâm Nua. We kunnen geld wisselen bij onze gids en wat we over hebben, ruilen we weer gewoon terug. Voor 4 euro krijgen we 100.000 Kip, dit is geen gevogelte, maar Laos geld. Als we al onze bagage hebben gedropt, gaan we iets verder in de straat lunchen. We krijgen een warme maaltijd met ik weet niet wat voor eten allemaal, maar dat weet je hier nooit.... Het smaakt in ieder geval prima en hierdoor hebben we 's avonds niets meer nodig.Na de lunch wandelen we door het dorp en zien het huis van "education and sports", de boedistische tempel, de nieuwe brug, de oude brug (die zo lekker schommelt, ook al wordt Sil daar boos van), de plaatselijke markt en nog een restaurantje voor een blikje Beerlau (geen lauw bier). De avond is zwoel en we nemen nog 2 blikjes Beerlau mee voor op het balkon, terwijl Sil in haar E-boek leest en ik jullie onze avonturen vertel. Welterusten.

Donderdag, 31 oktober, bewolkt, 29 graden

Het wordt een beetje het ritme van de dag......... 5.30 opstaan…, maar we gaan kijken hoe de monniken hun dagelijkse dag beginnen en dat doe ze door eten in te zamelen en dan voor die mensen te bidden. Monniken mogen alleen eten wat ze van andere mensen krijgen en dat krijgen ze van de plaatselijke bevolking. Na de monniken gaan we ontbijten, voordat we het water op gaan. Na reizen per vliegtuig, nachttrein, cruiseboot, touringcars en mini-vans, stappen we vandaag over naar het delta bootje of zoiets. Aan het eind van de straat stappen we in, nadat onze bagage met een pick-up is gebracht en ingeladen. Als de boten worden gestart, krijgen we een helse herrie aan de achterkant van de boot te horen.Geluidsoverlast en euro normen, hebben ze hier nog nooit van gehoord. Deze nieuwe vorm van vervoer over rivier Nam Ou, is een heel mooie nieuwe ervaring. In Botswana hebben we al eens in een delta met houten bootjes gepeddeld, maar dit is toch weer iets anders. We stoppen bij een heel arm dorp van een minderheidsgroep in Laos. Onze gids heeft ons verteld dat het beter is als we geen geld geven in het dorp. Daarom hebben we wat geld bij elkaar gelegd en heeft de gids hiervoor eten, snoep en schoolspullen gekocht, die we zelf gaan afgeven. Nadat Loas iets verderop een dam had gebouwd, wilden ze deze mensen verplaatsen, maar ze wonen hier met 35 mensen en zijn tevreden met wat ze hebben. Zelfvoorzienend leven ze van het vissen en hangen ook een beetje de boer uit door rijst te verbouwen. Een immense televisie en stereo-installatie staan dan weer wel in èèn van de armoedige huisjes.... De Khmu zijneen van de grootste etnische groepen in Laos, die voornamelijk in de noordelijke en centrale berggebieden wonen. Ze worden beschouwd als de oorspronkelijke bewoners van het gebied en zijn de grootste etnische minderheid in het land, goed voor ongeveer 11% van de totale bevolking van Laos. Hun cultuur wordt gekenmerkt door traditionele animistische geloven, landbouw, jacht, verzamelen, en het maken van handwerk, zoals manden en geweven producten. We varen lekker verder over de Nam Ou, totdat we tussen Had Pang en Don Ngeun bij een dam aankomen. Onze kapiteins van de boten sjouwen onze bagage naar boven en laden die in een Tuk-Tuk, om vervolgens klunend een kilometer verder, alles weer naar beneden te brengen, waar 3 "nieuwe" bootjes op ons liggen te wachten. Zo klein en min als ze zijn, nemen ze toch een grote rugzak achterop en een dikke harde koffer tegelijk mee naar beneden. Behalve het gewicht, is het ook nog erg steil…. grote prestatie. En we kunnen weer...... Trouwens, ze hebben hier 2 opvattingen over een Tuk-Tuk: - een klein vrachtwagentje voor personen en goederen - een driewieler voor personenvervoer Als we een bocht om komen, zien we een modern nieuw houten gebouw op een heuvel staan. Onze bootjes sturen naar de kant van de rivier en we mogen uitstappen. Een oase van rust overvalt ons als de motoren van de bootjes uit gaan. Hier geen uitlaatdempers of Euro norm. Sop Chem iseen afgelegen dorp in Laos, bekend om de handgeweven katoenen stoffen van de Lu-stam, en is het beste per boot te bereiken via de Nam Ou-rivier. Het dorp biedt een rustige, authentieke ervaring, omringd door natuurlijke schoonheid, en is een ideale plek voor toeristen die de traditionele Laotiaanse cultuur willen ervaren. Natuurlijk moeten we naar het centrumpje (1 onverharde straat), voor een kijkje in de 20 stalletjes van de wevers vrouwen. Sil ziet wat moois, maar voor € 32,00 blijft deze in de kraam liggen. We attenderen Belgische Vivi op dit moois en zij kan het niet laten liggen. Wij vinden aan de overkant een even zo mooi stuk voor € 12,00 en die gaat mee naar Europa. Na de lunch en het shoppen, gaat het weer verder stroomafwaarts, richting het zuiden. Het zonnetje schijnt erop los en tikt de 30 graden aan, maar met de beentjes over de reling, een dak boven het hoofd en een lekker briesje, kan ons niks gebeuren. Een 1,5 uur later komen we aan bij Muang Ngoy. Het stadje is een populaire toeristische bestemming vanwege de omliggende karstkalksteenbergen en is het startpunt voor ECO-toeristische trektochten. Bekende bezienswaardigheden zijn onder andere de Tham Kang-grotten en de Tham Pha Kaew-grotten ten noorden van de stad, die tijdens de Vietnam-oorlog als schuilkelders werden gebruikt. Elke tien dagen is er een regionale markt waar stamleden komen om te handelen. Het is ook mogelijk om voor de lunch naar de weinig bezochte omliggende dorpen te lopen - het dichtstbijzijnde is Ban Na, ongeveer een uur rijden voorbij de grotten. Er zijn nog twee andere dorpen verderop op dezelfde route. Onze gids vertelt ons dat dit de "hoofdstad" van de regio was, maar door het slechte bereik is die verlegd naar Nong Kiau, waar de weg C1 langsaf loopt en een belangrijke verbinding is. Mong Ngoy is blijven bestaan voor de Europeanen die meer voor de rust en cultuur komen. In Nong Kiau komen nu vooral de vele Chinezen en Koreanen de drukte opzoeken. Mooi, wij blij. Er is een uitkijkpunt genaamd Phanoi Viewpoint. Aangezien ik nu toch al kletsnat van het zweet ben, wil ik daar wel naartoe. Ik loop naar de tempel, waar achter het pad begint. Als ik hier in ben gelopen gaat het na enige tijd naar beneden i.p.v. naar boven. Verkeerd dan? Ik maak rechtsom keert en loop terug, waar ik een groep tegen kom die er ook naartoe gaan. Ik mag meelopen en kijk op als ze dezelfde weg nemen....... als ik vraag of ze naar dezelfde plek gaan, zegt hij dat er 2 zijn en dit is de makkelijkste. Ik draai om en ga de andere zoeken. Als ik die gevonden heb, loop ik een heel eind tot aan een hek met entree…. en niemand te zien…., Ik heb niets op zak en loop maar weer terug naar de eerste pad. Ik loop en loop, maar haal de gids niet meer in. Dan kom ik aan een bar en zie rechts van me de gids met groep een steile trap op gaan. Bij het hek staat tickets 20.000 Kip...... shit…. Ik ga terug naar het guesthouse en ga douchen. Toch nog 4,8 km voor niks gelopen. Dan komen Hans en Marriane vragen of we mee gaan zwemmen. Dat is een goed idee en 10 minuten later liggen we in de sterke stroming van de rivier Nam Ou. Het is perfect om af te koelen van de hitte en de veel te hoge vochtigheidsgraad. Na alsnog een verschonende douche te hebben gehad, lopen we de "hoofdstraat" in...... Er zijn veel eettentjes gericht op de Europeanen en na de hele straat gezien te hebben gaan we naar The Riverside Restaurant. De eigenaar staat wat te tuinieren als wij arriveren. Hij verbouwd zelf zijn groenten en we zijn vandaag de eerste. Bij een lekker blues muziekje, een stevige Beerlau en Sil 2 Screw Drivers (het is happy hour), genieten we van het uitzicht over de rivier en de bergen. Tijdens het nuttigen van een hamburger, Vietnamese loempia's en 2 wraps, loopt er ineens water van het bamboe dak af. We zagen wel dat het bewolkter en donkerder werd, maar de regen nog niet opgemerkt. Het komt stevig naar beneden, maar de temperatuur blijft aangenaam. Als we genoeg hebben gehad, is de regen gestopt en kunnen we alsnog droog naar ons hutje. Het was een prachtige dag, nu een prachtige nacht….

Vrijdag, 1 november, zwaar bewolkt, 28 graden

De dag begint om 5.30 uur, 6 uur ontbijt, 7 uur vertrekken. We voelen ons als gorilla's in de mist deze morgen. De wolken hangen erg laag en het is fris t.o.v. gisteren. We gaan weer met het bootje over de Nam Ou, totdat deze bij Ban Houayyo over gaat in de Mekong rivier. De wolken hangen over de berg toppen, wat een erg mooi gezicht is, totdat we dichterbij komen en de regen naar beneden klettert..... Nu is het niet zo mooi meer. De boot wordt stil gelegd en onze stuurman maakt het dakluik dicht, wat bij elkaar gebonden wordt met een strooien touwtje. Dan kunnen we weer verder. Het eindpunt is bij Nong Kiau, waar we overstappen in een fel groene Hyundai bus en gaan op pad. 20 meter verder berg opwaarts staan we alweer stil, omdat ze hier niet snappen dat je bij 10% niet in de bocht stil moet staan om mensen in of uit laat stappen.... Maar goed, we zijn weg. We komen er al snel achter dat de wegen hier niet slecht zijn, maar erbarmelijk...... Onze chauffeur zigzagt over de weg om de gaten te vermijden. Tevens heeft hij met zo'n weg er behoorlijk de gang in. Bij elke krater in de weg, moet hij vol in de rem. Onder onze voeten (we zitten behoorlijk achterin), beweegt er van alles en piept en kraakt het alsof er een symfonisch orkest aan de gang is en bij elke noodstop gillen de remblokken om genade.... Mee kijkend via het middenpad, zien we de vreemdste capriolen voor ons uit. Er is veel vrachtverkeer, dat vanuit Laos naar China rijdt met diverse exportgoederen. Deze gaan behalve voor de slechte weg, ook langzaam i.v.m. de 10% stijgingen. Inhalen war het wel/niet mogelijk is, is hier net zoiets als een pak suiker halen bij de supermarkt....... We hotsen en knotsen letterlijk over de 1C, totdat die overgaat bij Pak Mong naar de 13. Jammer genoeg geen verbetering. Een medereiziger vraagt of alle wegen in Laos zo zijn en de gids zegt "nee, de meeste wegen zijn slecht". Ik weet niet of hij serieus is of een goed gevoel voor humor/sarcasme heeft. De Python in de Efteling is voor watjes, echte bikkels nemen in de Laos de bus over de 13..... De rit duurt totaal 5 uur...., maar gelukkig gaan we er onderweg ook nog even uit voor een pis pauze, een ijsje (MAGNUM) of de benen te strekken. Terwijl wij langs de kant staan, komen al de vrachtauto's die we net met pijn en moeite hebben ingehaald, ons zo weer voorbij....... Maar goed, de Magnum was wel erg lekker. Na 5 uur komen we aan.... “shaked not stirred”. De rit was zeker niet saai te noemen en we hebben onderweg dingen gezien die we niet voor mogelijk hielden, dus....... wat een avontuur…. De bus is te groot voor het weggetje bij het hotel en mag niet parkeren voor de deur. Dus spullen op de rug en 10 minuutjes de benen strekken, we hebben tenslotte al lang genoeg stil gezeten. Ons hotel mogen we niet in met onze schoenen. Op onze sokken gaat het naar de 1e verdieping. Het belooft iets voor de hygiëne en die is erg goed mogen we wel zeggen. Als alle spullen zijn opgeborgen, lopen we naar het Koninklijk paleis, voordat het om half 4 sluit. Overal waar je binnenkomt mag je geen foto's maken en moeten de schoenen uit. Het nadeel is hier dat er wel hèèèl veel mensen zijn voor hetzelfde. We hebben niet zo veel tijd nodig om alles te zien, omdat de aankleding van het gebouw aan de sobere kant is. Wel veel bling, bling. Kado's van bezoekende staatshoofden uit vervlogen jaren, maar niet van Nederland, want die kwamen hier vooral goederen halen. Het onderhoud aan het gebouw lijkt me wat achterstallig voor zo'n bezienswaardigheid. We hebben het binnen zo gezien en ontvluchten de massale drukte. Buiten gaan we nog even door de tuinen en bekijken het wagenpark in de garage. Ook staat er een grote tempel voor privé gebruik van de keizer. Het Koninklijk Paleis in Luang Prabang, Laos, werd in 1904 gebouwd tijdens de Franse koloniale tijd voor koning Sisavang Vong en zijn familie. De locatie voor het paleis werd zo gekozen dat officiële bezoekers van Luang Prabang direct onder het paleis van boord konden gaan en daar ontvangen konden worden. Na de dood van Sisavang waren kroonprins Savang Vatthana en zijn familie de laatsten die het terrein bewoonden. In 1975 werd de monarchie omvergeworpen door de communisten en werd de koninklijke familie naar heropvoedingskampen gebracht. Het paleis werd vervolgens omgebouwd tot een nationaal museum. Vanaf de straat horen we een luid ceremonieel en gaan via een poort het terrein op van een monnikenklooster. Blijkbaar komen we binnen via de personeelsingang en zien de huisjes waar ze slapen. In de tempel is een aanbidding bezig en binnen is het stampvol. Buiten zitten er ook veel mensen te bidden die er niet meer bij kunnen. We lopen maar weer door via dezelfde weg terug. We nemen ergens in de straat een pintje en later bij de buren eten. We willen eigenlijk een pizza, maar nemen toch maar iets uit de plaatselijke keuken. Zeer lekker en pittig. Daarna lopen we over de dagelijkse avondmarkt terug naar het hotel, een kind geholpen met school en een shirtje rijker.

Zaterdag, 2 november, bewolkt, 30 graden

We staan vandaag om 4.45 op om de monniken te zien, die eten inzamelen voor zichzelf en de armen. Als we door de straten rijden, zien we massa's Chinezen langs de kant zitten. Hier zijn we niet blij mee, maar we worden gelukkig enkele straten verder afgezet. We krijgen een krukje om op te zitten op een kleedje, een sjerp voor de ceremonie, en een potje met rijst om te schenken. De schoenen moeten uit, het rijstpotje voor je hoofd houden, terwijl je een wens doet en dan mogen ze komen. Een zeer leuke ervaring om hier deel aan te nemen. Iets verder gaan we naar een tempel, waar 2 monniken achter zijn gebleven om giften te innen en die dan bidden voor jou geluk. Vanaf de tempel lopen we over de ochtend markt, waar we bizarre dingen zien….. zoals vogel nestjes die leeg gehaald zijn en de kuikens zitten met een elastiekje aan elkaar gebonden……. Wederom varkensoren, varkenspoten, kippen die geslacht worden en natuurlijk veel vis in alle soorten en maten. Ook de delicatesse insecten heeft hier veel klandizie. We kijken onze ogen uit en lopen soms vlug door i.v.m. de stank die er hangt…… Nadat we bij het hotel nog wat mensen hebben opgeladen gaan we naar de rivier Mekong voor een bezoek aan de grotten. Hierin zijn ook weer tempels in gevestigd. Vlakbij Pak Ou liggen de Tham Ting en de Tham Theung, grotten met uitzicht op de Mekong, 25 km ten noorden van Luang Prabang. Natuurlijk moeten we weer diverse steile trappen lopen. Onderweg eten we ook snacks die de gids gekocht heeft op de ochtendmarkt. Op de terugweg nog even langs een whiskey stokerij. Hier geen tactische naam als Black [e-38] White of Johnny Walker, maar gewoon Lao-Lao. De 1e glaasjes zijn een rijst brouwsel van 15% en lijkt een soort van Sake. Het 3e glaasje spoelt het teerspoor, van enkele dagen geleden, weer weg met een alcohol percentage van 50%. In sommige flessen zitten slangen en kreeftjes. Sil scoort samen met Lut een pipo broek in èèn van de vele kraampjes achter de distilleerderij.Ook krijgen we op de terugweg een erg lekkere warme lunch. We vergissen ons wel in een schaaltje wat lijkt op soja saus met bosui.....het blijkt een pittige saus te zijn en de bosui zijn pepertjes......Wederom terug naar het hotel voor nog meer passagiers. Ons laatste uitstapje van vandaag. De groep wordt steeds groter en met 2 Tuk-Tuk's rijden we over een bizarre slechte weg naar ons doel. Een gedeelte is nieuw asfalt en dan willen de chauffeurtjes allemaal op Verstappen gaan lijken. Het complex waar we naar toe gaan wordt een steeds grotere toeristische trekpleister en de aanvoerroute is hier niet voor geschikt. Ze zijn dan ook met man en macht de weg aan het verbreden en vernieuwen. Voor ons is dit nu meer een last dan een lust. Op de ingang van het terein zien we eigenlijk pas wat een commercieel circus het is. Als we dit hadden geweten…. Maar we zijn er en gaan gewoon in de kudde mee. Ongelooflijk hoeveel Aziaten hier zijn... [e-1f913] en hoe slecht ze met andere mensen rekening houden. We gaan ons ook gewoon als Chinezen gedragen. De Kuang Si waterval is een van de grootste bekende watervallen in Laos. De waterval ligt circa vijfentwintig kilometer ten zuiden van de stad Luang Prabang. De waterval is opgebouwd uit tufsteen. Dit wordt gevormd doordat kalkhoudend water van de rivier steeds nieuwe laagjes kalk achterlaat op organisch materiaal (mos, takjes, blaadjes). In de loop van de eeuwen kunnen kalkbarrières ontstaan die soms tientallen meters hoog worden. Hierbij kunnen overdekte ruimtes, tufgrotten ontstaan. De Kuang si waterval is een van de grootste tufsteenwatervallen van Zuidoost-Azië. In het regenseizoen van 2001 is het onderste gedeelte van de waterval ernstig beschadigd geraakt. Tot dat moment was er onderaan de waterval een groot bassin en enkele kleinere poeltjes afgeschermd door hoge tufsteenwanden. Deze zijn door instorting verloren gegaan. Na 1,5 uur gaan we weer terug naar het hotel en daarna nog even de stad in om iets te eten en dan is de dag lang genoeg geweest. Het wordt hetzelfde restaurantje als gisteren en het gaat een pizza worden vandaag, vlug klaar en vlug op. Welterusten.

Zondag, 3 november, bewolkt, 29 graden

Vandaag onze 1e "uitslaap dag". De bus vertrekt om 10.00 uur, maar het ontbijt is van 7-9 uur. Het heeft toch geen zin, want ook al staat de wekker op 8 uur, we zitten nou eenmaal op een vroeg ritme en om 7 uur staan de luiken alweer open. We gaan vandaag helemaal naar Vientiane. Doordat het een hele afstand is en de wegen nou niet echt geweldig, gaan wij met de hogesnelheidstrein. Daarvoor hebben we een klein tasje met kleren moeten maken, want onze bus is met onze bagage al 1,5 dag op weg daar naartoe. Ook omdat dat ons vervoer daar is. Ons volgende punt is het bom museum enkele straten verderop. Iedereen kent wel iets over de oorlog in Vietnam, maar over Laos bijna niets. De klusterbommen moeten nu nog worden opgeruimd en daar zijn ze dus al meer dan 50 jaar me bezig. Meer dan twee miljoen ton aan bommen werd losgelaten op Laos, waarbij voornamelijk dorpen en kleine steden in het noordoosten van het land vernietigd werden. Laos wordt nu ook wel gezien als het meest gebombardeerde land ter wereld. Toen de laatste bommen op 14 augustus 1973 vielen, hadden Amerikaanse piloten bijna tien jaar lang580.000 bombardementen boven Laosuitgevoerd, wat neerkomt op een vliegtuiglading bommen per acht minuten, 24 uur per dag. Naar schatting 30% van de meer dan 270 miljoen clustermunities die op Laos werden afgeworpen, mislukte. En dan door naar het station. Hier komen we rond 10.00 uur aan, bij een ontzettend modern gebouw. De regels gelden hier hetzelfde als op het vliegveld. Geen water mee, maximale vloeistoffen is 100 ml, röntgenscan, fouilleren, politie ruim aanwezig en paspoortcontrole...... openbaar vervoer dus... De hogesnelheidslijn in Luang Prabang, onderdeel van de Laos-China spoorlijn, verbindt de stad met Vientiane en bereikt een operationele snelheid van 160 km/u. Deze moderne spoorlijn, geopend in 2021, verkort de reistijd van Vientiane naar Luang Prabang van acht uur naar ongeveer twee uur.De 2 uur vliegen om en bij aankomst heeft bijna niemand in de gaten dat we er zijn, totdat onze gids op staat. Ik sta zelf in een andere wagon te filmen en heb niets gezien...... gelukkig heeft Sil me vlug gevonden, voordat ik mee verder ga.... We worden naar het Sunbeam hotel gebracht en gaan direct door naar het ultieme van Vientiane, aangezien we hier maar weinig tijd hebben en morgen weer vroeg op moeten.Vanaf het hotel lopen we richting het tempel gebied. We krijgen direct al een slechte indruk van deze stad. Slecht uitziend en overal onafgemaakte infrastructuur. Tevens nodigt het niet echt uit om iets leuks te gaan doen. Het ziet er ongezellig uit. We komen langs een presidentieel paleis, wat er verlaten uit ziet. Wel een verdwaalde politiepost. DePatuxaiinVientiane is eentriomfboogwaarvan de bouw begonnen is in het begin van de jaren 60. De Patuxai is geïnspireerd op het model van deArc de TriompheinParijs. De naam betekent ook letterlijk Boog (patu, pratu) triomf (xai, van hetsanskrietwoord jaya dat victorie betekent). De triomfboog is gebouwd met cement dat deVerenigde Statengegeven had om een nieuweluchthavenaan te leggen. De bijnaam in Vientiane is dan ook: de verticale startbaan. De Patuxai werd voltooid in 1969. Er is een trap die naar de bovenkant van het monument gaat. Het monument is 55 meter hoog, 5 meter hoger dan de Arc de Triomphe. We moeten natuurlijk naar de grootste tempel van Azië en die staat in Vientiane. We hebben geluk, want ze vieren vandaag iets bijzonders. Bij aankomst is het èèn grote kermisattractie waar iedereen vooral zijn of haar best doet om zoveel mogelijk lawaai te maken. Het terrein is immens en een ongelooflijke massa mensen. Als we wat rondlopen komt een stoet onder politiebegeleiding aangereden. Eerst een politie motor, dan de tank van Elon Musk, vervolgens een dikke pick-up met carnavals aanhanger en dan nog een veewagen met monniken. We mogen niet naar de echte tempel, omdat we een korte broek aan hebben. We lopen om de tempel heen en verbazen ons over de grote van dit spektakel. Bij elke hoek reikt het festival zover als je kunt kijken. Overal kraampjes en eettentjes. Er loopt ook veel politie of leger (dat verschil zien we zo gauw niet), met mitrailleurs rond. Als het volume van alles uit de hand loopt, besluiten we te gaan vertrekken. Bij de ingang is nog een aanloop van reclame van diverse producten. Hier is het echt niet uit te houden en met de vingers in de oren vluchten we van het terrein en laten ons met een Tuk-Tuk (een driewieler) terugbrengen naar het hotel. Het belangrijkste festival in Vientiane is hetThat Luang Festival, dat jaarlijks drie dagen tijdens volle maan in november plaatsvindt. Het is een belangrijk boeddhistisch festival en een viering van het nationale symbool van Laos, de Pha That Luang stoepa. Pha That Luang is eenboeddhistische stoepa in de stad Vientianein Laos. Het gebouw staat zo'n drie kilometer ten noorden van het stadscentrum. Op het terrein van de stoepa staat een beeld van Jayavarman de zevende. Dit was de laatste koning vanAngkor. Ook schijnt er een haar van Gautama Boeddhate worden bewaard. Het bouwwerk werd in de16e eeuwgebouwd in opdracht van koningSai Setthathirat Ien is een belangrijk nationaal symbool. Het is verwerkt in hetwapen van Laosen staat afgebeeld op debankbiljettenvan denationale munteenheid.