Slovenië, week 3

Vrijdag, 6-6-2025 zonnig, 23 graden, 1885 km

Begin van de dag is simpel: opstaan, inpakken en wegwezen. De route is ook zo snel mogelijk via de dubbelbaans weg H4 en overstappen naar de A1. De doorstroming rond Ljubljana is goed en dan komen we bij afslag 3, na enkele km's op River Camp terecht. Iets wat we nog niet meegemaakt hebben deze vakantie. We nemen een ongereserveerde plek te midden van deze kudde plaats. Er is in ieder geval nog een plekje en ik denk een mooier plekje als dat we gereserveerd hadden. Gelukkig zijn we vroeg. Kunnen we eerst gaan zwemmen.We nemen het bootje naar het eiland. We laten ons varen door een stevige Sloveen. Middenin het meer van Bled vind je de meest lieflijke plek van Slovenië: een bosrijk eilandje met erop een charmant kerkje. Blejski Otok heet het eilandje officieel, ook wel Bled Island genoemd. Met een bootje vaar je er naartoe – al zie je in de zomer ook genoeg mensen die hier zwemmen. Het water is in ieder geval super schoon. Er moet wel gepeddeld worden want gemotoriseerde boten zijn op dit mooie meer verboden. Omgeven door de schitterende groene omgeving van bossen en rotsen voel je de romantiek en begrijp je meteen waarom hier op Bled Island zoveel stelletjes trouwen. Het meest kenmerkende voor Bled Island is het kerkje:Cerkev Marijinega Vnebovzetjamaar in het Nederlands is dat gewoon de Maria Hemelvaartskerk. Al in de middeleeuwen kwamen er pelgrims naar dit bijzondere kerkje toe. Het is wat Bled Island zo mooi en zo romantisch maakt. De geschiedenis van dit kerkje gaat heel ver terug, tot de negende eeuw. Het is een hele populaire plek om te trouwen. Volgens de traditie van het kerkje op Bed Island moet de bruidegom zijn bruid zelf naar boven dragen over een trap met 99 treden, voordat het huwelijk voltrokken mag worden. Vergeet ook zeker niet om de wensbel op het eiland te luiden; doe je dat drie keer (moet je wel ook in God geloven), dan zal de wens die je daar doet uitkomen. Na het water avontuur, hebben we honger gekregen. Hier wordt die makkelijk opgelost. We lopen verder nog even door de straten en langs het meer, waar iemand een klein visje heeft gevangen. Een kilootje of 10, maar hij moet wel teruggezet worden. Terwijl we rond lopen door Bled, blijken Arno en Vera ook daar te zijn. Onder andere met hen zijn we 23 dagen naar Zuid-Afrika, Namibië, Botswana en Zimbabwe geweest in 2016. We treffen elkaar nog steeds 1 keer per jaar, samen met Sandra en Hannie. Vanavond komen ze even langs op de camping. Het wordt een gezellig onder onsje, rond een uurtje of elf gaan ze toch ook weer naar hun hotel, want morgenvroeg vliegen ze weer terug naar Nederland.

Zaterdag, 7-6-2025 zonnig, 26 graden

We gaan het vandaag eens anders doen. Ik sta om 7 uur op om brood te halen en koffie te zetten. Vervolgens om 8 uur 2 E-bikes regelen om de heuveltjes eens te bedwingen met 1 pk. Na het ontbijt gaan we onze stalen rossen eens opzoeken en krijgen een paar stevige fietsen van het merk Haibike mee. Er wordt ons verzekerd dat we genoeg accu-power hebben voor de steile bergen hier in de omgeving. We zijn nog wel een beetje huiverig, want wat wij thuis hebben, trekt het hier niet. Als we de eerste 10% na 500 meter al krijgen, kan ik met een gerust hard verder gaan. Sil blijft achter en trapt zich de pleuris. Ze heeft de juiste power-knop nog niet gevonden, ook zij lacht weer als ze weet hoe het werkt. Echt geen centje pijn. We hoeven echt niet heel veel moeite te doen om boven te komen. Zuidwestelijk van het Bled meer, ligt Velika Osojnica. Velika Osojnica biedt een prachtig uitzicht op het Meer van Bled en de Karawanken, de Kamnik-Savinja Alpen en de Ljubljana-vallei. Bovenaan worden wandelaars begroet door een zeer romantisch bankje met een romantisch uitzicht. Allemaal heel leuk natuurlijk, maar je moet er nog wel komen. Het ligt op 756 meter hoogte, start hoogte is 480 meter en dus blijven er nog 276 meter over om je kapot te werken. We beginnen en gaan linia recta de hoogte in, zo'n beetje een normale trap als thuis naar boven, maar dan van zand en grind en boomwortels. Na 100 meter houdt Sil het voor gezien, aangezien we nog meer op de planning hebben vandaag en haar benen dat niet trekken. Ik ga alleen verder en krijg het na vele meters ook steeds warmer, vochtige vlekken in mijn T-shirt en een hartslag die oploopt. Als ik een filmpje wil maken, moet even mijn adem inhouden, om het gehijg niet op de achtergrond te krijgen........ geeft alleen maar verkeerde indrukken. Onderweg loop ik toch nog mensen voorbij, jong en oud, die zitten te rusten. Ik heb het blijkbaar niet alleen zwaar. Onderweg wordt het pad zelfs zo smal en dicht tegen de rotsen, dat er een staalkabel in het gesteente is gemonteerd om je vast te houden. Ook is het even schrikken als er een trap verschijnt die tot aan de hemel reikt, tenminste zo ziet het eruit. Na een half uurtje klauteren, klimmen, afzien en uithijgen, kom ik op het eindpunt. Nou toch wel de moeite waard hoor. Ons volgende doel is de Vintgar kloof. Een kilometertje of 6 - 7 van waar we nu zijn. We hebben gisteren op aanraden van de wijsheid van het internet, via de site een ticket gekocht met tijdslot. Niet doen. Met deze fietsen gaan we als een speer en we zijn natuurlijk veel te vroeg en gaan vooraan bij het restaurant eerst koffiedrinken met een Kremšnita, een Sloveense tompoes, alleen veel duurder. Ik snap niet waarom de kopjes hier verrekus klein zijn, 1 slok en hij is leeg…. Voor € 19,00 weten we weer waar we het voor doen. We gaan naar de ingang en moeten wachten tot op de minuut tot we erin mogen…. dat is dus het tijdslot. Mensen die gewoon daar een kaartje kopen, kunnen direct naar binnen...... Natuurlijk gaat het slot er een keer vanaf en kunnen we als blije koeien, die na de winter voor het eerst de wei in mogen, het poortje door. Het is zeker de moeite waard om hiernaartoe te gaan. Het water is zo helder als bij ons wat uit de kraan komt. Het zonnetje doet goed z'n best, maar doordat de bergen hoog zijn, blijven wij lekker koel.De Radovna rivier stroomt al miljoenen jaren door de Julische Alpen en heeft in de loop van de geschiedenis de 1.6 kilometer lange Vintgar kloof gevormd. Het water heeft de kloof uitgeslepen tot een maximale diepte van 250 meter en aan het einde van de kloof ligt een 16 meterhoge waterval; de Slap Šum. Pas in 1891 is de Vintgar kloof ontdekt doorJakob ŽumerenBenedikt Lergetporer. Jakob was destijds de burgemeester van het dorpje Gorje en Benedikt was een cartograaf en fotograaf uit Bled. Ze vonden de kloof zo mooi dat ze in een paar jaar tijd een wandelpad lieten aanleggen zodat het opengesteld kon worden voor het grote publiek. De officiële opening van de Vintgar Gorge vond in 1893 plaats. In de kloof staat nu een gedenksteen met daarop hun namen. Na de wandeling door de Vintgarkloof kunnen we kiezen voor het Vintgarbospad, dat in de zomer meer schaduw biedt, of het Koning Triglav Trail. Het is best warm en dan is het Rivier van Bomenpad (samen met de Vintgarkloof, (4,3 km) de juiste keuze. De wandeling door het bos biedt een panoramisch uitzicht over Vintgar en 11 punten met audioverhalen, die toegankelijk zijn via QR-codes op de borden. Als we een stuk gelopen hebben, komen we bij borden met tegengestelde informatie. De borden die door de organisatie zijn geplaatst, zijn de goede…. Een wijsneuzen toeristen stel, komt van de goede kant af gelopen en zegt dat we de andere kant uit moeten...... en wij doen dat ook nog….We komen uit bij kraampjes voor broodjes en shuttle taxi's. De weg hier naartoe was al erg steil en via een omweg komen we toch weer op de goede weg. Ook hier omhoogkijkend hoe het pad gaat lopen. Uiteindelijk gaat het grind/zand pad naar beneden en komen we zwaar bezweet op de parkeerplaats. Onze wijsneuzen zien we niet meer, maar anders......We gaan weer op de fiets en de wind zorgt dat we geen "melt down" krijgen en we weer wat afkoelen. De zweetlucht verdwijnt dan ook naar achteren, naar de mensen die achter ons fietsen…. Blejski Grad oftewel Bled Castle zien we in verte boven op een berg liggen. Dit durven we nu wel aan en we koersen op het immense kasteel af. Bij aankomst moeten we € 18,00 pp schokken, maar daarvoor hebben we al te veel King Arthur onderkomens gezien. We haken af en suizen de 15% helling weer naar beneden. HetKasteel van Bled staat op de top van een 130 meter hoge rots. Het kasteel dateert uit de 11e eeuw. Het heeft twee binnenplaatsen die middels een trap met elkaar zijn verbonden en een kleine kapel uit de 16e eeuw, met fresco's. In de zuidvleugel is een museum.Župnijska Cerkev sv. Martina oftewel St. Martin Parish Church zien we staan als we de berg afdalen en stoppen even om nog een biecht af te leggen. De Sint-Martinuskerkiseen rooms-katholiekekerkinBled. De huidige kerk werd gebouwd tussen 1903 en 1905 en ingewijd op 28 augustus 1905. Voor de kerk staat een tuinicoon van de Maagd Maria, ontworpen doorJože Plečnik. De Sint-Martinuskerk is een parochiekerk en heeft twee vestigingen:de Sint-Andreaskerkin Rečica ende Onze-Lieve-Vrouw-Koninginkerkop het eiland Bled. De oude kerk van St. Martinus werd voor het eerst vermeld in 1345. Daarvoor zou er op dezelfde plek een houten kapel hebben gestaan. In de 15e eeuw werd de oude romaanse kerk herbouwd. De kerk was relatief klein, met een lengte van 22 meter en een breedte van 9 meter. In de 17e eeuw werd de kerk uitgebreid. In die tijd had de kerk vier altaren, gewijd aan St. Martinus, St. Antonius en St. Maria, Koningin van de Rozenkrans. De oude kerk bevatte ook waardevolle fresco's van heiligen met taferelen uit hun leven. De oude kerk was van 1469 tot 1903 de zetel van de parochie. Terwijl we daar naartoe fietsten, kwamen langs een plekje, die ons eraan herinnerd dat we eigenlijk ook wel honger hebben. Na 5 Wees Gegroetjes en 3 Onze Vaders voor al mijn minder goede daden, geen we terug naar restaurant Rustika en doen ons goed aan veel lekkers.Als we terug op de camping zijn, gaan we eerst zwemmen om verder af te koelen. Daarna de toch wel vermoeide beentjes omhoog. Vandaag ruim 11 kilometer geklommen, gewandeld, afgezien en genoten. Hiervoor hebben ze vanuit de camping een verrassing voor ons.... een heuse harmonie loopt over de camping een muziekje uit te strooien………. of zou dat niet speciaal voor ons zijn?En dan is de dag weer om.

Zondag, 8-6-2025 zon achter de wolken, 26 graden, 1957 km

In Bled wordt de aankomende 2 dagen water uit de lucht verwacht en daar gaan we niet op wachten. Om 7 uur is het al een drukte van belang om ons heen. Vreemde manier van vakantie vieren. We gaan een duik nemen in het zwembad en daarna douchen. Aangezien we een camperplek op het oog hebben, moeten we ons goed voorbereiden. De wc leeg, water aangevuld en ruzie gemaakt met een eikel van een Duitser, die zijn wc bak staat te spoelen met de slang van het drinkwater. Hij druipt toch af in zijn huur-camper als er meer mensen staan te kijken. We vertrekken en maken nog zo veel mogelijk gebruik van ons Sloveens vignet als mogelijk is en nemen de A2, richting Oostenrijk. Als we nog even goedkoop getankt hebben, gaat het weer verder en als we denken dat we bij de grens staan, is het een tol eiland....... Even € 8,80 aftikken…. Shit verkeerde afslag genomen. Als we de echte douane hebben gepasseerd, nemen we toch maar een kortere route en gaan via Faakersee, de thuisbasis van het Europese Harley treffen. De tegenhanger van Sturgis. We komen langs het beeld op de toegangsweg. We zijn in keer in Sturgis geweest en dat hoefde voor ons nooit meer. Veel motors, weinig echte bikers. Ons eindpunt Arnoldstein camperplek. Plek genoeg en we plaatsen ons lekker ruim.Ik wilde nog erg graag naar Mangart, een bergtop in Slovenië, tegen de Italiaanse grens aan. Hier was een betere weersvoorspelling en de afstand kleiner. De berg ligt tussenTarvisioinFriuli-Venezia GiuliaenBovecin Slovenië. De Mangart is via de A23 te bereiken uitCave del PredilenLog pod Mangartom. Het is een van de hoogste toppen (2677 m) van de Julische Alpen. Ten noorden van de berg liggen de meren Laghi di Fusine. Deze liggen in de dichtbeboste dalkom van Fusine, die sinds 1971 een beschermd natuurgebied zijn. De Mangart wordt veel door alpinisten bezocht die de steile wanden van deDolomietenwillen beklimmen. Vanuit het noorden is de top te bereiken via een ferratadie begint bij de bivak hut Nogara. Eenvia ferrata(italiaans: ijzeren weg) is een metstaalkabels uitgezet parcours langs een steile rotswand.Aan de Sloveense kant begint de route bij de berghut Koča na Mangrtskem sedlu (1906 m). Als we de motoren van de aanhanger hebben gehaald, zie ik enkele groene druppels onder de Kawa liggen....... koelvloeistof...... Ik controleer het niveau, maar er zit nog genoeg in. Niet helemaal gerust, gaan we toch op pad. In Italië linksaf en omhoog gaan we. Het lijkt of mijn gewrichten het vocht voelen aankomen, want ik krijg in mijn rechtse hand stuiptrekkingen en kan gas en rem even slecht bedienen. Verbrijzelde handen op leeftijd........Tegen de tijd dat we boven aan de grens met Slovenië staan, hebben we de eerste druppels al gehad. Kijkend richting het oosten, ziet het er erg slecht uit. Een grijze massa hangt over de bergtoppen en we zien verschillende motorrijders al in regenkleding rijden. Het is nog maar 10 km naar de eindbestemming, maar we kiezen er toch voor om te keren en terug te rijden. We komen droog terug en nemen een pintje in de zon. Mangart blijft op het lijstje van wensen staan. We hebben de goede beslissing gemaakt. Hier wordt het ook donker. We gaan niet meer kokerellen en lopen naar de hoek van de straat. Hier zit Choppers café/bar. Het nodigt in eerste instantie niet echt uit, maar de ober op blote voeten is leuk en bezorgt erg grote stukken vlees. De hamburger en schnitzel zijn erg lekker, maar het is vooral veel. Gelukkig heb ik een grote Fransiscaner om alles weg te spoelen.

Maandag, 9-6-2025 zon, 22 graden, 2191 km

Gisteravond in de regen naar de camperplaats gelopen en het heeft niet meer opgehouden. Vroeg het nestje in. Vannacht zelfs wakker geworden van het gekletter op het dak. In de ochtend staat de camperplek helemaal vol. Ook is er een deken van wolken om de bergen gewikkeld, met hier en daar een opening, waar je de rotsen kunt zien. Wegwezen dus. Eerst een vignet halen en dan richting Bad Wildbad in Duitsland. Zo gauw als we op de snelweg zitten, beginnen de grauwe wolken iets of wat weg te trekken. Net voorbij Villach een groot tol eiland, even € 14,80 aftikken. Hiervoor krijgen we wel weer veel tunnelvisie voor ons geld, waaronder de Tauerntunnel, de Ofenaur- en Hieflertunnel en ook de Werfen tunnelketen.Na elke tunnel gaat de temperatuur omhoog, maar blijkt later dat we vanmorgen de kachel aan hebben gezet.......Zoals altijd wijzigen onze plannen naarmate de reis vordert. We verlaten Istrië en rijden Salzburgerland binnen. Op onze Google maps kaart met nog te wensen doelen, staat iets wat we ooit gezien hebben bij het televisieprogramma Railaway. Niet dat wij zo'n trein liefhebbers zijn, maar ze laten ook altijd de omgeving zien en hebben ook vaak bijzondere trein routes. We zijn onderweg….We bereiken Sankt Wolfgang im Salzkammergut en gaan op zoek naar een plek om te parkeren. Het plaatsje ligt aan de Wolfgangsee en is erg toeristisch en kleinschalig. Op elke parkeerplek is het alleen maar voor PKW's en de waarschuwingsbordjes voor het afslepen staan bij elk huis in de straat. We rijden door het centrum en belanden uiteindelijk in een straatje wat steeds smaller wordt en we bij tegenliggers moeten wringen om erlangs te komen... het wordt zo smal dat de fietsers zelfs af moeten stappen als wij er aan komen. De oversteek van de balkons van de Oostenrijkse huizen hangen erg laag en daar moeten we ook erg op letten, want ook die komen erg dichtbij. Met fijngeknepen billen komen we door de smalle straatjes en gelukkig lopen ze niet dood, want keren is zeker geen optie. We besluiten na een uurtje om weer het plan te veranderen en een camping te pakken, anders is er geen optie. We belanden bij Seecamping Appesbach en zijn net op tijd, want die loopt vol en hebben èèn van de laatste plaatsen. Daarna lopen we vandaar een km of zo terug naar het centrum, met alleen een T-shirt en een korte broek..... het was dus niet alleen de kachel waar het zo warm van werd.Het kost wel wat, maar we krijgen er zeker geen spijt van. Boven aangekomen staan we toch echt op het dak van de Alpen... echt prachtig, ook de route ernaartoe. Je kunt ook lopend, maar dan ben je zeker een uurtje of 7 - 8 onderweg, retour dan wel. De rit met de SchafbergBahn naar de voet van de 1.783 meter hoge top van de Schafberg duurt een goede 35 minuten. Het zou echter veel langer kunnen duren, zo afwisselend zijn de perspectieven op de steilste tandradbaan van Oostenrijk. De steilste stoomtandradbaan van Oostenrijk rijdt sinds 1893 van St. Wolfgang naar de Schafberg en is niet geëlektrificeerd. In 35 minuten klimt hij 1.190 hoogtemeters en 5,85 km naar de top van de Schafberg met een maximaal stijgingspercentage van 26 %. De historische tandradstoomlocomotieven behoren tot de oudste nog functionerende locomotieven ter wereld. Maar een tocht op de Schafberg is ook een onvergetelijke ervaring met de moderne stoomlocomotieven. De Schafberg wordt beschouwd als de mooiste panoramaberg in het wereldberoemde Salzkammergut. Op een heldere dag heb je een 360° panoramisch uitzicht op de glinsterende meren van het Salzkammergut en de uitlopers van de Alpen met de Wolfgangsee, de Irrsee, de Mondsee, de Fuschlsee en de Chiemsee. Rondom rijst de majestueuze bergwereld op van het Höllengebergte tot de Dachstein en de Watzmann. Bij terugkomst lopen we door de mooie en authentieke dorpskern, met echte Oostenrijkse kenmerken.

Dinsdag, 10-6-2025 zonnig, 24 graden, 2898 km

Vandaag gaan we weer vertrekken en onze neuzen staan richting zuid Duitsland. We willen een dagje sauna. Ik wil geen vignet kopen van Oostenrijk voor het kleine stukje wat we nog moeten doen en geef de navigatie de opdracht tolwegen te omzeilen. De route is mooi, het zonnetje schijnt erop los en we gooien nog even vol voor € 1,40 per liter diesel en kan Sil nog net tegenhouden van het kopen van een Dirndl. Maar bij Salzburg zitten we toch plotseling op de vignet route. We nemen de 1e afslag en gaan de grens over bij Freilassing, waar veel politie op de been is. Van daaraf zijn we "vignet veilig". Bij Piding gaan we de A8 oprichting München. Op Google maps heb ik een kaart waar allemaal leuke dingen op staan die we nog willen bezoeken, waaronder veel boomkroonpaden, uitzichtpunten en speciale bruggen. Terwijl we onderweg zijn, ziet Sil een boomkroonpad, niet ver uit de richting van ons doel. Dit boomkroonpad ligt in het stadje Füssen in het zuiden van Duitsland. Net voor de grensovergang van Duitsland en Oostenrijk. Het wandelpad is zo’n ongeveer 480 meter lang en loopt zo’n gemiddeld 21 meter boven de grond. Je hebt vanaf de hangbruggen echt de meest mooie uitzichten over de omringende bergwereld. Wist je dat als je over het boomkroonpad loopt dat je zelfs een klein stukje Oostenrijk doorkruist. Ook wordt het pad maar op vier punten ondersteunt en dat maakt dit stukje architectuur erg bijzonder. Zo belanden we dus hier, maar het is minder bijzonder als we hadden verwacht. Wel leuk hoor, dat wel.Zoals gezegd veel leuke wensen op Google maps. Maar een lijstje wat alleen maar langer wordt heb je niks aan. Mangart was er ook zo een en die is mislukt, daarom hebben we er nog eentje op zo'n 16 km van het boomkroonpad. Die kunnen we niet laten liggen en menig Marokko medereiziger is hier ook al geweest en daar kunnen wij natuurlijk niet voor onder doen. Bij aankomst moeten we parkeren bij de campers en krijgen van een mede Globetrotter zijn parkeerkaartje, wat ons toch weer € 12,00 uitspaart. Natuurlijk hebben we geen hoogtevrees, maar we houden wel van een beetje spanning. Als het meer dan 100 meter onder je voeten is, is dat gegarandeerd. Kijk dus altijd omhoog en wiebel niet. De Highline179 is een hangbrug voor voetgangers in het dorp Reutte in Tirol. De brug overspant een dal en daarmee ook de Fernpassstraße (B179) vlak bij de grens met Beieren. Hij vormt de verbinding tussen twee kastelen: Burg Ehrenberg en Fort Claudia. De brug is gebouwd om het gemakkelijker te maken beide kastelen te bezoeken, maar ook als toeristische attractie. De brug is zodanig aangelegd dat het met een overspanning van 406 meter de langste Tibetaanse hangbrug voor voetgangers is. De capaciteit van de brug bedraagt 500 personen. In november 2014 is deze brug geopend. De hangbrug in Reutte is tussen twee bergen op een hoogte van 114 meter gespannen. Vanaf de brug heb je een fantastisch uitzicht over een indrukwekkend landschap en de bergen. De brug heeft een open constructie, waardoor je door de brug heen kunt kijken. Doordat de brug met kabels vastgemaakt is, is de brug erg wiebelig. Zelfs voor de echte liefhebbers kan dit een spannende ervaring zijn. De brug heeft zelfs het Guinnes Book of Records gehaald door de langste Tibetaanse hangbrug voor voetgangers op deze wereld te zijn. Je kunt lopend naar boven....... maar euhhh..... wij nemen toch de twee liften. De 1e lift gaat naar burg Ehrenberg (tenminste wat er van over is) en de hangbrug. De 2e gaat nog eens een heel stuk omhoog en komt dan uit bij Festung am Schlosskopf (1741) dat diende als militair verdedigingsbouwwerk. We zijn langer bezig bij de hangbrug als verwacht en twijfelen even over ons nieuwe plan. We moeten nog zo'n 280 km voor ons volgende doel. Gaan we morgen, dan staan we in de verkeersellende van de A8 bij Ulm en Stuttgart. Daar hebben we genoeg ervaring mee tijdens onze bezoeken bij bevriende motorclub Buiene Allgeier in Leutkirch. We eten eerst een bewaard prakje en gaan ervoor. Tenslotte rijdt het 's avonds beter door en dus relaxter. Beieren here we come. Zoals gezegd geen enkel probleem gehad en op de cruise control gecruised. Net voor Gruibingen wordt de A8 even opgesplitst i.v.m. een berg die in de weg ligt en je steil naar beneden gaat, enkele km's met een daling van 7%. De snelheid moet naar beneden en onderaan de berg mag je maar 80 km per uur. Daarna kunnen we weer vooruit. Tot net voor Stuttgart er weer een afdaling komt met 6 rijbanen. Terwijl ik de snelheid eruit aan het halen ben en rechts wordt ingehaald door een vrachtwagen, worden we van voren geflitst....... voor ons of de LKW van DHL ?? Net voorbij Stuttgart gaan we van de snelweg af voor de laatste 40 km en duiken we de mooie weggetjes van het Schwarzwald op. Met hier een daling van 13% en daar een stijging van 12%, komen we steeds dichter bij ons doel. Onze stek voor 2 nachten. Morgen onthaasten in de sauna.

Woensdag, 11-6-2025 zonnig, 24 graden

Het is nog te vroeg voor de sauna, dus we slapen wat uit en lopen door het park en het dorp wat tijd te verdoen. In het park zouden veel dieren moeten zitten, zoals slangen, eekhoorns, vleermuizen, fretten en nog veel meer, maar ze zijn waarschijnlijk niet goed bevriend met de mens, want we zien ze niet. De vogels horen we des te meer. Ook kun je genieten van een verscheidenheid aan eeuwenoude en zeldzame bomen. Palais Thermal geeft op de onderste verdieping de neiging of je een badhuis in gaat ten tijde van de Romeinen. Alles is is uitgevoerd zoals destijds, maar als ik een deur open maak, zit er een dode muur achter. Ceasar en Cleopatra betreden het gebouw en duiken in het verleden. Op de begane vloer is het terug in de tijd, maar voor de sauna's zijn er toch nog 2 verdiepingen boven in de huidige tijd. We zweten in 65, 75, 85, 90 en 95 graden ruimtes en een handdoek is daar niet altijd voor de hygiëne, maar ook om e.e.a. niet te verbranden aan het houten ligbed. Na de heetste sessies duiken we ook in het afkoel bad van zo'n 5 graden. Je hoort het sissen en terwijl de tenen boven het water uitsteken en warm blijven, koelt en krimpt de rest onder de water grens. Boven op het dakterras is een zwembad en ook enkele sauna's met uitzicht over het dorp en de overkant van het dal. Je kunt de appartementen en huizen bekijken in je blote kont en zij jou ook waarschijnlijk, terwijl de Sommerbergbahn rustig de berg op gaat. De enige afscheiding is tussen het naastgelegen hotel en het sauna gebouw. We zonnen, zwemmen en lezen ook wat bij een temperatuurtje van zo'n 27 graden, onder het genot van een ice-tea, maar natuurlijk enkele stevige Erdingers. We hadden graag wat foto's hiervan gemaakt, maar dat ging niet en de rest wil je helemaal niet zien.We willen nog even op z'n Duits eten, maar het valt op dat er veel gesloten is. We lopen de winkelstraat helemaal uit en komen bij het minder drukke gedeelte. Hier staat hotel / restaurant Alte Linde. Ouderwets Beiers - Oostenrijks doet het aan en we gaan naar binnen, waar het er allemaal ook nog zo uitziet en precies wat we zoeken. Een stevige schnitzel met een grote Beierse pint is wat we zoeken en geen pizza of broodje kabab. Hier mogen we gelukkig wel weer foto's maken.

Donderdag, 12-6-2025 zonnig, 30 graden, 3007 km

Tijd om te vertrekken, wederom. De deadline van de vakantie is in zicht.....Het zonnetje staat alweer hoog aan de hemel als we net na achten wakker zijn. We willen nog naar een Kaufland, want vanmorgen was de laatste koffie gebruikt en het laatste velletje van het wc-papier is ook in zicht. We rijden naar Baden-Baden en we gaan dit via een prachtige weg beleven, d.w.z. dat de L351 Bad-Wildbad uitgaat naar het zuiden en over gaat in de L76B bij Sprollenmuhle. Een prachtig weggetje voor de motoren, maar een camper met aanhanger is eigenlijk iets te veel van het goeie. De procenten van het dalen en stijgen zitten weer boven de 10% en een keer meer zelfs 15%. De zelf remmende aanhanger hangt dus constant in de remblokken en die gillen om afkoeling. We rijden in de 2e versnelling, met 3200 toeren naar beneden met 30 km per uur en moeten met enige regelmaat de rechtse voet op de middelste pedaal plaatsen om de 4 zuigertjes niet buiten het motorblok te dwingen. In Baden-Baden geen parkeerplek boven de 2,3 meter bij Kaufland, dus het wordt alsnog de Lidll...... Er tegenover nog even wat diesel bijtanken voor € 1,43, want in Frankrijk is het sap 10 cent per liter duurder. Ja het klopt.... we gaan niet de normale route via de A5 en A61 naar het noorden... maar duiken de Alsace in naar het westen. Gelukkig hebben wij een planning van lik me...... op vakantie. Go where the wind brings you...... de betekenis van de tatoeage van de veer op mijn rechtse boven arm. Na Baden-Baden hebben we nog een lekker weggetje en dan krijgen de remmen bij het oversteken van de Rijn het eindelijk wat koeler.Op mijn Google Maps overzicht heb ik deze camping staan en ik weet eigenlijk niet waar ik die gevonden heb, maar ik denk van iemands reisverslag. Een redelijk grote camping in het Parc Naturel Regionel des Vosges du Nord. We zitten voor onze camper met alleen maar fluitende vogels. Geen zeurende kinderen, blaffende honden of om aandacht schreeuwende volwassenen. Word ik een ouwe lul ?? Misschien, maar dit is toch wel echt lekker genieten. Het binnen zwembad is niet van de Olympische standaard, doch het water koelt de buiten temperatuur van tegen de 30 graden toch wel lekker af. Alweer een geslaagde dag. Het Parc naturel régional des Vosges du Nord is een regionaal natuurpark in het noorden van Frankrijk in de regio Grand Est, in de departementen Bas-Rhin en Moselle. Het park werd in 1976 ingesteld en omvat 130.500 hectare. Daarvan bestaat 65% uit bos. De Grand Wintersberg is met 581 meter het hoogste punt. De 115 gemeenten die in het park liggen vallen voor twee derde onder het departement Bas-Rhin en voor een derde onder het departement Moselle. Het Syndicat de coopération pour le Parc (Sycoparc) is de gemeenschappelijke organisatie die het park beheert. Het bezoekerscentrum met bijbehorend museum bevindt zich in La Petite-Pierre. Samen met het aangrenzende Duitse natuurpark Paltserwoud werd het gebied in 1998 door de UNESCO erkend als biosfeerreservaat.

Donderdag, 13-6-2025 zonnig, 29 graden, 3459 km

Vandaag gaan we naar huis. Via de A1 in Duitsland gaan we naar het noorden. In Neunkirchen hebben we een adres gevonden met goedkopere brandstofprijzen. Maar als we later een verkeersboete binnen krijgen voor te snel rijden, heeft dat ook geen nut gehad. Verkeersboete voor € 60,00 en € 28,50 administratie kosten………. hoe verzinnen ze het. Maar goed, eigen schuld, dikke bult. Bij Tholey pauzeren we nog even en maken een praatje met een Belgische chauffeur. Verder gaat het tot aan Luik allemaal best lekker, maar als we dan de Nederlandse grens overkomen, krijgen we weer het claustrofobische gevoel van Nederland. Haast, haast, haast en een drukte van belang. Van noord Frankrijk naar Luik is qua tijd net zo vlug, als van Maastricht naar Veghel.... en veel relaxter.Als we bij St. Oedenrode dan weer de file induiken, gaan we eerst even kijken bij De Wit voor de eerste benodigdheden.

Als ‘s avonds alles weer op de oprit staat, lijkt het wel of we niet weg zijn geweest…….