Slovenië, week 2

Vrijdag, 30-5-2025

zonnig met lichte bewolking, 24 graden, 137 motor km's

We volgen de doorgaande weg die langs de camping loopt naar het noorden. Deze 428 gaat de bergen in met heel veel haarspeldbochten en een hellingspercentage van 10%. We moeten wel goed uitkijken, maar zeker ook niet de uitzichten uit het oog verliezen.Wow, het is echt kicken hier in de bergen. Hier is geen ander vervoermiddel geschikt voor en kan zeker niet op tegen de tweewieler. Als de 428 ophoudt, staan we aan de Oostenrijkse grens en worden we verwelkomt met een “Wilkommen in Kärnten”. Op het moment dat de grens wordt overgestoken, verslechtert ook het asfalt en de status van de weg. Slovenië heeft het betaalt met behulp van EU-subsidie en Oostenrijk heeft het zo te zien zelf moeten dokken. De 132 neemt het over en de haarspeldbochten en steile hellingen en afdalingen gaan weer verder. Hier en daar stoppen we voor een foto en tijdens het rijden, doet de Insta360 camera het werk. Het stuk in Oostenrijk is niet zo heel erg lang en we belanden zo weer in Slovenië.Als we het einde van bergweg 210 hebben bereikt en de vallei in komen gereden, komen we een paradijs van schoonheid tegemoet. We stoppen even om dit te laten inwerken op ons brein. De vele gele paardenbloemen bedekken samen met het groene gras, als een deken de vlakken tussen de wegen. En de hoge bergen zijn als geluidswanden voor de herrie van de rest van de wereld. Je hoort hier vooral vogels, de wind, een tractor in de verte en enkele schreeuwende motor uitlaten. Voor ons is alles als een streling voor het oor. Heel veel benzinepompen komen we in de bergen niet tegen en die we wel gezien hebben, zijn gesloten. We stoppen bij de laatste, wat ook aan dezelfde 210 ligt, maar dan buiten de vallei. Het dure sap wordt aangevuld en nemen meteen nieuwe startkabels mee.We staan nu toch stil en kunnen bij het restaurantje wat eten. Het wordt een pizza die waarschijnlijk ergens uit een supermarkt komt, te midden van de zuipende bouwvakkers die de week aan het afsluiten zijn.We zijn tevreden en vervolgen onze weg.Van Vodice naar Most loopt de 413 en die staat helemaal gevuld met opgestropt verkeer. Gelukkig kunnen kunnen we met de motor de kilometerslange file voorbijrijden tot aan de hoofd kruising in het dorp. Net ervoor is een boer met een aanhangwagen vol hooi zijn voorste wiel verloren. De aanhanger hangt links voor met de asstomp op het wegdek. Een verreiker is bezig om het hele span beetje bij beetje de weg af te werken, maar van beide zijden staat er veel verkeer en dit werkt ook niet echt mee. Het hele dorp is hierdoor dicht geslibd en wij gaan over het trottoir het circus voorbij. Net buiten Kamnik stoppen we even om de warmte uit de motorpakken te laten en wat water te drinken, terwijl we bij de stuw van de Kamnik Bistrica rivier wat foto's knippen. Over 136 km's hebben we toch ruim 5 uur gedaan, incl. lunch. Wat een prachtig motorland is Slovenië toch. Na genieten in het zonnetje op de camping en toch in de schaduw van de bomen. De hete motor broeken uit, die vanmorgen zo lekker waren in de koelte van de bergen, maar vanmiddag plakten aan je benen in de warmte van de vallei. Op de camping zijn er steeds meer mensen die dit mooie plekje ook gevonden hebben. Het is een voldane dag voor ons geworden.

Zaterdag, 31-5-2025

zonnig, wolkeloos, 26 graden Het weer voor vandaag is heel warm en rond 15.00 uur wordt er regen verwacht. Dus besloten om op de camping te blijven, schuilend onder de takken van de bomen. We slapen eerst uit en dan is onze grootste inspanning vandaag een wandeling naar het dorp voor enkele boodschappen en een ijsje. Verder wat lezen, foto's en video overzetten en editen, pintje drinken, oftewel "living te good life".

Zondag, 1-6-2025

zonnig, wolkeloos, 29 graden, 115 motor km's Vandaag gaan we weer op de motor op pad. We beginnen met een eitje met uitzicht over de camping.Na een uurtje of anderhalf gaat het gebeuren. De startkabels die we gisteren gekocht hebben, komen nu goed van pas en daarna gaan we naar het zuiden in plaats van de Tiroler bergen. De route is nu meer door de glooiingen van de valleien, waar ons weggetje dan door heen meandert. Natuurlijk doen we hier en daar nog wel 10 of 12 % omhoog of naar beneden via een haarspeld traject. Er is genoeg afwisseling wegen, zoals de 225 waar je toch nog wat snelheid kunt halen of de 731 waar het wat rustiger aan toe gaat en de wegen van een wat mindere kwaliteit zijn en het gas dan wat minder opengedraaid wordt.Bij het plaatsje Prebold komen we bij de rotonde een huis tegen wat helemaal beschilderd is met allerhande dagelijkse ambachten. Hiervan maken we foto's aangezien dit echt wel apart is.Op dezelfde 427 gaat het omhoog met diverse haarspeldbochten en zie ik opeens iets op de weg liggen. Als ik er langs af zoef, zie ik dat het een slang is die in de hitte van de zon ligt te bruinen. Op een veilige plek draai ik om en ga dit toch even vastleggen. Dit komen we thuis zeker nergens tegen. De mini cobra heeft er ook geen moeite mee en blijft rustig liggen zonnen. Net voordat we de camping weer bereiken, gaan we eerst iets eten, want met dit weer hebben we geen zin om zelf iets te maken. Het wordt een aanbeveling van een local die al wat meer op had dan water en het restaurant is in ieder geval een heel druk bezocht plekje. We moeten dan ook best wel lang wachten voordat we uiteindelijk iets voor ons hebben staan, maar we zien ook wel dat ze erg hard moeten lopen om alles bij te houden. We hebben geduld. Het overvolle bord wat voor ons wordt opgediend doet ons denken aan een restaurantje in Marokko, waar Mieke ook een maaltijd voor 4 personen kreeg geserveerd. We zitten overvol als we vertrekken en gaan uitbuiken onder de koele takken van de camping.Morgen gaan het weer verder en we maken alles hiervoor gereed. Bij het afrekenen van de camping, denkt de eigenaar dat we al betaald hebben. Maar na wat aandringen, werken we het financiële plaatje toch af. Omdat hij van mij diverse drone opnames heeft gekregen van de camping en omgeving, krijgen we 1 overnachting kado. Dan spelen we nog wat spelletjes rummikub, tot het te donker hiervoor wordt en het tijd wordt om tegen elkaar aan te gaan liggen. Ook leuk......

Maandag, 2-6-2025

zonnig, 29 graden, 1645 km Kamp Na Otoku wat "Kamperen op het eiland" betekent, gaan we verlaten, maar was zeker de moeite waard. De richting is zo'n 80 km naar het westen, naar het dorpje Mišace. Hier is een hele leuke camping aan rivier de Sava: Camping Green Garden Park. Aangezien we nu een beetje bekend zijn op de binnenwegen en 12 % regelmatig voorkomt, nemen we de snelweg A1, om de remmen wat te sparen. Het is wel een heel eind om, maar ja we hebben vakantie. Onderweg de motoren aftanken, want in de binnenlanden hebben ze geen octaan gehalte 98. Het duurt iets meer dan een uurtje, maar dan komen we in de buurt. In het dorpje Brezje gaan we in de plaatselijke superbuurt wat nodige boodschappen doen. Wat blijkt, het lijkt wel een bedevaartsoord, wat het dus ook is. Sloveens Nationaal Heiligdom Maria-Help in Brezje. Talrijke pelgrims ontdekken hernieuwd oude pelgrimages en komen te voet naar de Maria Help Basiliek. De pelgrim begeeft zich vol overgave – ontberingen trotserend – op de door God gewijde weg op zoek naar zijn doel Maria te ontmoeten, de Moeder van Hoop en Troost. Pelgrimage naar Brezje is van groot belang voor de Slovenen, want velen komen na een belofte te voet naar Brezje. De Maria Help Basiliek heeft haar eigen belangrijke plaats ook in de harten van andere Europese volkeren: de Kroaten, Oostenrijkers, Italianen en Hongaren. De bedevaart te voet naar Brezje is tegenwoordig nog een ingrijpende beslissing in het leven van iedere pelgrim.Niks voor ons, maar we maken wel wat foto's aangezien de architectuur vaak wel erg mooi is.We moeten even zoeken naar de camping.... De navigatie stuurt ons een heel klein weggetje in en na enkele honderden meters een bordje..... te krap voor campers en 18% naar beneden....... €€%^[e-38]%€@567%##346;:%€^^/......... Waarom zou je het bord ook voor aan de weg zetten....???? Dat wordt dus terug uit zetten. We proberen een andere optie..... onder het viaduct van de snelweg door ennnn..... verboden voor campers, 18% afdaling....... 5^€%[e-38][e-38]>//#'/<<%#....... wederom terugzetten en keren. Het eerstvolgende dorpje is "maar" 12%, dus we wagen het erop. Het gaat omhoog en omlaag en als we bij de camping aankomen, kunnen we met een keertje steken, net de draai krijgen. Op de receptie horen we dat het € 18,00 pp is en dan nog zonder stroom..... Ook staat het hele houthakkers team hier te zagen en te timmeren, dus zeker geen rust. We bedanken en de plannen gaan helemaal om. We kronkelen terug naar de snelweg en gaan 36 km retour naar Ljubljana. Een uurtje later hebben we een camperplaats gevonden net aan de snelweg in het zuiden van Ljubljana. Plek genoeg en gewoon vlak. Iets verderop de bushalte, dus we gaan met OV naar de stad. Jammer dat buschauffeurs zo lui zijn. De bankpas werkt niet in de bus en cash is niet mogelijk. Een kaartje kopen bij de parkeerautomaat lukt niet en de chauffeur snapt niks.... gewoon een luie aap..... We stappen uit bij de centrale bushalte en staan eigenlijk bijna direct in het centrum van de oudheid. We lopen via het grote plein voor het congresgebouw en het park Zvezda naar rivier Ljubljanica, die dwars door de stad loopt. Aan beide zijden van het water is er een voetgangersgebied met heel veel terrassen. Het is een erg levendige stadskern, met veel historische gebouwen, zoals het Preseren plein, waar de Fransiscaaanse bibliotheek en museum staat. Het is eigenlijk een Fransiscaanse kerk geweest in de 17e eeuw. De buitenkant heeft een roze gevel en binnen zijn veel plafondschilderingen. We komen hier door de Tromostovje brug over te steken. Dit is een 19e-eeuwse brug met 2 naastgelegen voetgangersbruggen uit de 20e eeuw over de rivier de Ljubljanica. In de verte lonkt het kasteel op de heuvel. We kijken te steil omhoog, dus nemen we de funiculaire, een lift voor mensen die ”the good living life” leiden. Maar dan staan we ook meteen binnen. Het kasteel van Ljubljana is een middeleeuws architecturaal monument, staande op de kasteelheuvel in het midden van de stad. Het oude is versmolten met het hedendaagse en wat ons doet denken aan het Koldinghus in Denemarken. Het is er druk en we proberen zoveel mogelijk de kleine kuddes te ontwijken die geleid worden door herders met een vlaggetje. Het overzicht vanaf de hoge toren is prachtig, je hebt goed uitzicht over de stad en de bergen. Opgravingen bewijzen dat de heuvel al gefortificeerd was in de tijd van de Kelten en de Illyriërs, en dat de Romeinen er een militaire post hadden. Het begin van het middeleeuwse kasteel gaat terug naar de 9e eeuw, alhoewel de bouw voor het eerste werd genoemd in 1144. Toendertijd was het de zetel van de heerser van de provincie, Spanheim, die er zelfs zijn eigen munten sloeg. De huidige vorm werd bereikt na de aardbeving van 1511 en met verdere renovaties in het begin van de 17e eeuw. Het kasteel werd bewoond door de provinciale heersers tot de eerste decennia van de 17e eeuw. Later werd het een eenvoudig garnizoen en provinciale gevangenis. In 1905 kocht de stad Ljubljana onder burgemeester Ivan Hribar het kasteel in verval over van de overheid, die het kasteel liet bestuderen en restaureren.` We duizelen weer de heuvel af en belanden in de gezellige straatjes van het centrum. Bij Harats Pub vinden we een tafeltje voor 2 en bestellen een Guinness en een Kilkenny. Terwijl we die zitten weg te nippen, zien we aan een ander tafeltje een man die ergens eten haat en het op het terras op eet. Aangezien ze hier geen eten serveren, hebben ze daar geen moeite mee. Dan blijven de klanten in ieder geval zitten. Er zijn meer mensen die dat doen en ook wij gaan een Khebab halen bij Seherezada. Nadat we de diverse kerken, markten en andere historische gebouwen hebben bekeken, is het al 20.30 uur geworden en besluiten we om de bus op te gaan zoeken, voordat we lopend het hele eind terug moeten.De chauffeur die ons terug rijdt, heeft haast en we zijn er in no time. Moe van geslenter liggen we zo in ons mandje, nadat we een afzakkertje hebben gehad. Morgen weer verder.

Dinsdag, 3-6-2025

zonnig, licht bewolkt, 1743 km

Reeds enige tijd geleden hebben we al een pareltje ontdekt in de heuvels van Dornberk. We moeten hiervoor een kleine 100 km rijden, maar daar blijven we dan ook enkele dagen staan. Rond Ljubeljana staat de A1 vol met tientallen kilometers vrachtverkeer wat niet door kan. Gelukkig kan de linkse baan rijdbaar blijven, zodat wij toch nog redelijk snel onze weg kunnen vervolgen. Er zijn verder geen haperingen en iets na het middaguur bereiken we onze plek. Het is iets groter als dat we verwachten en zoals altijd al diverse Nederlanders gestationeerd. We gaan niet tussen de wijnranken staan, aangezien dit voor de aanhanger niet zo makkelijk is. Een plekje op een vlakke ondergrond in het grind en vlak bij het zwembad is voor ons genoeg. Na het inschrijven en het plaatsen is het tijd voor een duik in het verkoelende water van het zwembad. We hebben een goede keus gemaakt. Blijkt ook uit de drone opnames. Het is hier ook leuk rondrijden op de motor, maar dat morgen weer. Nu even niets. We zijn nu een dag of 10 weg en nemen even de tussenstand op: cameraklem voor op de motor afgebroken, kraan moet ontkalkt worden, oortje van de helm navigatie boutje dol en staat open, koelbox werkt niet meer op 12 volt, vliegengordijn zit een gat in, steun van achterlicht aanhanger afgebroken.

Woensdag, 4-6-2025

zonnig, 26 graden, 1885 km

Vandaag gaan we weer een rit rijden. Vanaf Dornberk direct naar het zuiden via een prachtig weggetje zonder nummer, slingerend door de bergen richting Lipa. Onderweg komen we dit oorlogsmonument tegen. Net als in België in de Ardennen of in noord Frankrijk, zie je deze regelmatig in de vele kleine dorpjes. Ze gaan over WOII, de tijd van het communisme, maar ook de oorlog van Joegoslavië. Via Renĉe willen we weer de bergen in. We swingen door het Krajinski parklandschap, maar dan staat er ineens een bord dat de weg is afgesloten. Zou dat ook voor motorrijders gelden ? We gaan het zien.... Het gaat lekker zigzaggend omhoog, niks aan de hand zou je zeggen. We zien een grote wolk stof voor ons opdoemen. Shit..... dus toch.... Er staat een grote frees een sleuf in de weg te frezen. Ik kijk in het autootje wat ervoor staat en vraag of ik er langs mag. Hij wuift vriendelijk en dan rijden we het onzichtbare tegemoet. Gelukkig klaart het op voordat we het ravijn in rijden en gaan linksaf de berg weer af, genietend van een fantastisch panorama. Het landschapspark, met een oppervlakte van 851 ha, werd in 1992 opgenomen in de lijst van beschermde gebieden. Het beslaat een deel van de heuvels van Slovenske Gorice tussen de valleien van de Drava en Pesniška, tussen Završka vasja, Korena, Voličina en Hrastovec, en vertegenwoordigt een deel van de zogenaamde geïsoleerde karst, die zich 1-2 kilometer breed uitstrekt van Duplek in het zuidwesten tot Hrastovec in het noordoosten. We steken de Sloveens - Italiaanse grens over bij Lokvica. Van de Sloveense 614 naar de Italiaanse SS55 ligt een mooi stukje asfalt zonder nummering. Hier kun je lekker doorrijden, maar gelukkig stoppen we voor een foto, want de Carabinieri staat ons al op te wachten met een snelheids-laser. In het kleine dorpje Duino, komen we op zo'n typisch Italiaans kruisinkje, waar je van denkt dat er niets te beleven is. Als je dan iets verder kijkt als je neus lang is, zie en hoor je enige bedrijvigheid achter een begroeid hekwerk. Er achter een heel mooi plekje om te lunchen. Laten we nou net iets lusten. Waar al die mensen vandaan komen..... Maar het hele dorp komt zo te zien hier om te socialiseren. De kaart is simpel Eten: vlees of kaas Drinken: wijn of water We pakken water met een gemengde schotel van vlees en kaas, alles van de plaatselijke boeren. We raken aan de praat met een Italiaans stel en krijgen nog meer goede eet tips. We gaan Italië ook weer uit via de Karst regio. De Karst is een Karstplateau regio die zich uitstrekt over de grens van het zuidwesten van Slovenië en het noordoosten van Italië. Met de term karst worden alle verschijnselen bedoeld die te maken hebben met de oplossing van kalksteen in water. Na het rijden gaan we vlug afkoelen, want het is ondertussen 26 graden geworden. Daarna gaat Sil lezen, ik doe een sport ronde, werk polarsteps bij en kijk wat er aan de hand is met het SD-kaartje van de Insta-360 camera, want die stopte er mee onderweg. Zeer jammer van de video's die we niet hebben. Vanavond hebben we binnen een 8 gangen diner. Allemaal hapjes met bij behorende wijn soorten. Ik heb een deal gesloten en krijg toch bier..... Voor de liefhebbers voor nog een hele mooie camping in Italië --> Agriturismo Campeggio Il Collaccio

Donderdag, 5-6-2025

zonnig, 28 graden

De temperatuur in Koper zou vandaag rond 29 graden zijn, dus willen we daar gaan zwemmen in de Adriatische zee.

De Adriatische Zee is een randzee van de Middellandse Zee tussen het Apennijns Schiereiland en het Balkanschiereiland. De zee wordt van de Ionische Zee gescheiden door het Kanaal van Otranto. De naam van de zee komt van het Noord-Italiaanse voormalige kuststadje Adria, dat inmiddels meer dan 20 kilometer van de kust ligt door geologische activiteiten die ervoor zorgen dat de zeebodem in het noorden steeds verder omhoog komt (landaanwas) en in het zuiden steeds Verder Zakt.

De zee wordt in het westelijk begrensd door Italië en in het oosten door Slovenië, Kroatië, Bosnië - Herzegovina, Montenegro en Albanië. Deze landen werken met elkaar samen in de Adriatische Euregio.In Dornberk gaan we de 204 op die helemaal tot aan Dutovlje reikt. Links en rechts hangend in de bochten, swingen we weer door het prachtige landschap. Bij de Italiaanse grens houden we even in i.v.m. verscholen Carabinieri. We komen aan in Ankaran, maar het strand nodigt niet heel erg uit. We nemen een cappuccino en een koffie en willen dan iets verderop een leuker plaatsje zoeken. Als we de koffie krijgen, lijkt het of mijn vingerhoedje leeg is. Als ik erin kijk is de bodem toch echt van een andere kleur als het kopje.....4 minuten verder is een mooi plekje en we zijn de enige om te zwemmen. De bistro is gesloten dat wel. Je kunt niet bij het haventje komen, want er is een slagboom. Toch is er best wel bedrijvigheid en staan er enkele militaire voertuigen. Ik ben niet nieuwsgierig, maar ga toch even kijken. De Duitse Wehrmacht en het Sloveense leger zijn hier bezig met enkele power boten en er ligt een mini onderzeeër op de kade. Foto's maken lijkt me nu geen goed idee, want ze zijn ook bewapend. Ook staat er een belangrijke officier bij en een vrouwelijke burger, die alles uitgelegd krijgt. Laten we maar gaan zwemmen. Er zitten hier ook allemaal schelpen tegen de pier aan gegroeid, die de krabbetjes als schuilplek gebruiken. Ik ben net te laat om zo'n snelle rakker vast te leggen. We rijden naar Koper City om fish en chips te eten en komen uit bij motor tent Snackbar 1964. De fish is wat aan de flauwe kant, maar de chips zijn lekker met die pikante saus erbij. Ze kijken raar op als we om alcoholvrij bier vragen. Als we weer door rijden, begint het te regenen en best wel veel.... We kunnen wel merken dat we dat al heel lang niet meer gewend zijn. Het tempo gaat rap achteruit en het swingen veranderd in de veleta. We zijn weer terug op onze stek. Onderweg nog net niet overhoop gereden door een huisvrouwtje met overhaast in een Lancia en bij de benzinepomp, een kleine 10 km voor de eindbestemming, stappen enkele afgewerkte bouwvakkers zwalkend achter het stuur met ieders 2 Six packs in de hand. Net klaar met hun werk bespreking en meteen iets te drinken gekocht voor de avond. Onderweg nog even een kerkje en dan zijn we weer terug.