Marokko 2024, deel 4, week 3 → Marrakesh - Anti A

Dinsdag, 29-10-2024 licht bewolkt, 18 graden Vandaag wakker voor de wekker van 05.30 uur. We hebben gisteren een luchtballonvaart afgesproken en om 06.30 uur komen ze ons ophalen. Om 06.00 uur gaat de telefoon....... De chauffeur staat al voor de poort...... Zo zijn ze te laat en zo zijn ze veel te vroeg. Maakt niet uit, we zijn zo klaar en een kwartiertje later zijn we onderweg. De chauffeur rijdt via een kortere weg, maar zeker geen plezierige. Met 30 km per uur hobbelen we naar de doorgaande geasfalteerde straat. De voorruit helemaal beslagen en zo vet als wat, gaat er nu goed de gang in. Een kilometertje of 10 verder over pikkedonkere weggetjes met fietsers, vrachtverkeer en andere gehaaste mensen, komen we aan bij een grote vlakke plek. We zien niet precies wat er allemaal gebeurt, maar overal waar we kijken is er activiteit. Ook horen we overal van die grote waaiers een berg herrie staan te maken. Langzaamaan groeien de paddenstoelen uit de grond en zien her en der vlammen de grote luchtzakken met nog meer warme lucht vullen. Op de achtergrond zorgt moedertje natuur dat de rode vuurbal al in aantocht is. Na een half uurtje zitten er diverse ballonen van andere bedrijven al in de lucht en klimmen ook wij onze mand in. We hebben een fotograaf ingehuurd en loopt om ons en de ballon heen om een foto-shoot te maken. Als we dan de lucht in gaan, vliegt er ook een drone om ons heen die opnames maakt. Met nog 30 ballonnen om ons heen, kiezen we het luchtruim. De hemel is perfect helder, de zon komt langzaam tevoorschijn en de huisjes en auto's op aarde worden steeds kleiner. Onze Franse piloot vertelt ons dat we vandaag erg veel geluk hebben, want gisteren lag er geen sneeuw op de berg toppen en die is vannacht speciaal voor ons gevallen. Het is prachtig en ook hij is onder de indruk en maakt veel foto's voor zichzelf. In het mandje gaat het "oooohhh.... " en "kijk daar eens" en "oeoeoehhhhh". Iedereen geniet van harte en vind het geld meer dan waard. Het is zelfs zo'n bijzonder weer dat we de heuvel waar ze normaal stoppen overstijgen en daarachter verder gaan. We zitten zo'n uurtje in de lucht en moeten dan gaan dalen, aangezien we een militair gebied naderen en ze daar zeker niet overheen mogen. We dalen, moeten de camera's wegduwen en ons vasthouden aan de handgrepen aan de binnenkant van de mand. Bij de touch-down, worden we eerst nog diverse meters meegesleurd, om vervolgens grip te krijgen in de aarde en om te kantelen. De piloot stapt vlug uit om dit momentje voor ons vast te leggen. Beetje bij beetje klimmen we de mand uit en staan weer met beide benen onder de grond. Het volg team en onze fotograaf arriveren, als ook ons vervoer terug naar de vertrek plek. Met nog diverse foto's extra stappen we in onze bolide. We zijn echt in een heel andere wereld terecht gekomen. Hier wonen de mensen echt ver van de bewoonde wereld. Hebben we tot nu toe erg armoedige huisjes gezien, ze waren wel van steen. Waar we nu beland zijn, is alles van klei en leem. De weggetjes die tussen deze lemen huisjes lopen, zijn eigenlijk alleen maar voor voetgangers. Het gaat dan ook rustig aan. We moeten best een eindje tuffen, maar na een 30 kilometer komen we aan bij ons ontbijt. Ook dit is perfect geregeld. Pannenkoeken, brood, eitjes, thee, jus-d'orange en nog iets wat ik niet weet wat het is. Het is allemaal aanwezig en smaakt erg lekker. Tijd om af te rekenen en retour te gaan naar onze camping. Deze dag is perfect begonnen. De temperatuur is ondertussen gestegen tot een gemoedelijke 22 graden. Vanmiddag niet veel gedaan op de camping. 2 wasmachines gedraaid, 1 miljoen foto's en video's overgezet naar harde schijf, lezen, zwemmen en nog meer niksen. Om 18.00 gaat de bus naar Marrakesh. Voordat we gaan eten bij restaurant Ali, eerst wat rondgelopen door de medina. Een lamp gescoord voor ons Jo en door een Marokkaan een cafe ingelokt met alcohol. Wel naar de bovenste verdieping, waar alleen Europeanen zitten / toegelaten worden. Het is er best druk. Een fles wijn € 19,00 en een fles bier € 7,00 net als in Nederland. Het avondeten is veel en goed en daarna weer het plein op en de medina in. Veel handjes schudden en praten, praten, praten. Op het plein veel drukte en groepjes mensen die denken dat ze muziek kunnen maken. Hier hadden we meer circusattracties verwacht. Zoveel vriendelijke en aardige mensen gezien, moet er nog net op het laatst nog zo'n ruziezoeker passeren. Weet niet wat ie wilde, maar wel iets met drugs. Om 22.00 terug naar de camping. Nog een pintje en dan worden de ogen zwaar. Een lange, maar zeer mooie dag. 7,42 km gelopen.

Woensdag, 30-10-2024 licht bewolkt, 23 graden, licht briesje Vandaag beginnen we erg rustig met uitslapen. Dit is de eerste keer sinds we met onze groep weg zijn.Wij hebben duidelijk een ander tempo, maar ja, wij zijn dan ook nog de enigste die nog in het arbeiders proces zitten. Om half negen zijn we wakker en nemen een kop koffie in ons bedje met uitzicht op een gedeelte van de camping. Nog even niet “aan”, dit komt vanmiddag wel. Sommigen zijn naar een kook workshop en nadere naar een winkelcentrum in het nieuwe gedeelte van Marrakesh. Wij doen niks en maken een beetje schoon, lezen en het dagboek bijwerken. De laatste weken zijn er diverse mensen ziek geweest of voelde zich niet lekker. Als we dit staan te bepraten, komen we erachter dat het allemaal mannen zijn geweest...... de vrouwen vertonen nu wel haantjesgedrag. Mannengriepjes, sterke geslacht, bla, bla, bla enz. Ze kunnen zich beter bij het kippen geslacht houden tok, tok, tok, tok, en dan de hele dag door. Als ik samen met Jannie brood wil gaan halen bij het winkeltje aan het zandpad, word ik gewenkt door een man op een paard. Hij komt dichterbij en brabbelt wat in het Arabisch. Hij komt van z'n paard, wijst naar mijn haar en gebaart dat ik op het paard moet klimmen. De halster zit voor mij veel te hoog en hij biedt zijn hand aan, waar ik in kan gaan staan. Als ik op de rug van de grijze ros zit, loopt hij wat met me rond en geeft me ook nog een witte cape aan. Nu zie ik eruit als de Prince of Arabië....... Natuurlijk gaat dit ergens anders om en als ik van het paard afglijd en weg wil lopen, zegt hij dat we foto's moeten maken. We hebben niets bij hiervoor en willen weglopen. Hij wil geld zien voor het “paardrijden”, maar ik vertel hem dat we geen foto's hebben gemaakt en hem daarom ook niets schuldig zijn. Hij brabbelt weer wat in het Arabisch en heft zijn hand op, terwijl ik wegloop. Volgende keer beter. De middag glijdt voorbij en we hebben met Toon, Hennie, Joop en Jannie afgesproken dat we niet wachten op de bus van 17.00 uur, waar de groep mee naar Marrakesh gaat, maar dat we met zessen om 15.00 uur een taxi nemen en op eigen houtje het centrum weer gaan opzoeken. Vanavond hebben we een Street food wandeling door de medina, waarbij we bij verschillende soorten kraampjes of restaurantjes de Marokkaanse keuken gaan proeven. Vanavond hebben we een Street food wandeling door de medina, waarbij we bij verschillende soorten kraampjes of restaurantjes de Marokkaanse keuken gaan proeven. Als wij zijn aangesloten bij de rest, is het wachten op de gidsen. De groep moet verdeeld worden in tweeën, aangezien een gids maar met 21 personen mag rondlopen. Anders levert dit een fikse boete op en problemen met de vergunning. Beetje raar, want in het verkeer wordt er niet zo veel gecontroleerd. Als het Marokkaanse minuutje na een half uur om is, zijn de gidsen aanwezig. Wij zijn onze elektronische oortjes vergeten en lopen dus gewoon achter de groep aan. We beginnen met een linzensoep die erg lekker is. Alles wordt op straat klaar gemaakt, afgewassen en opgegeten. Verstand op nul en genieten maar. Een groot deel van het plein is opnieuw ingericht met deze eetkraampjes. Het is druk met toeristen, maar zeker ook met locals. Tussen de slangenbezweerders, fruitkraampjes, apen begeleiders, nep muziekbandjes, lopen we rond achter onze gidsen aan. Alweer veel handen schudden, lachen, praten en eten. We eten diverse soorten pannenkoekjes, slakken, iets wat dood was, maar onbekend wat, dadels, noten, olijven, gore thee, een drankje voor de potentie en nog veel meer. Het is echt een leuk iets om te doen. Na enkele uren staan we bij het tentje van de potentie drank en sta ik langs een klein mannetje die zijn arm om mij heen slaat. Ik heb een nieuwe vriend. Hij brabbelt wat in het Arabisch of Frans, dat weet ik niet, maar ik krijg direct een stuk koek of pastei in mijn hand gedrukt. De gids reageerde meteen, want dat was zijn werk. De kleine man kijkt me aan, zo van: "dat maken wij wel zelf uit" en duwt me een glaasje gore meuk in de hand en lacht. Ik drink het op, maar betwijfel of mijn potentie hier beter van wordt. We sluiten af en onze gidsen nemen afscheid. We lopen nog een laatste keer over het plein en moeten dan echt met de bus naar onze campers terug.......... Het glaasje gore meuk begint toch te werken….

Donderdag, 31-10-2024 zonnig, wolkeloos, 25 graden, 3956 km Sommige van de groep nemen vandaag de RN7 die over de Tizi N'Test pas gaat, waar in 2023 de aardbeving was. Mensen van de camping raden dit af voor gevaar als het regent en de vele weg werkzaamheden die nog uitgevoerd worden. Wij rijden vandaag een prachtige route met Joop en Jannie vanaf Marrakesh zuidwaarts, om op het eind in het Atlasgebergte te eindigen. Via een drukke weg met een verkeersopstopping, proberen we de stad uit te komen. De politie komt eraan te pas om het verkeer weer aan de gang te krijgen. We belanden op de A3, maar gaan er weer af bij de RN8, die we bij Chichaoua linksaf verlaten naar de RN11. Vanaf daar gaat de weg over in verschillende omgevingen en verandert het uitzicht regelmatig. Zo vanaf een berg het dal in en dan weer van beneden opkijken tegen een berg. Bij een koffiestop wil ik onze zonnepanelen reinigen, maar de jongen aldaar begrijpt me niet en wast onze hele bus, droogt hem helemaal af met een doek en vraagt er 4 euries voor. Als hij een trap tegen de zijkant van de bus wil zetten, moet ik ingrijpen, hij kijkt me onbegrijpend aan. Met een euro extra is hij heel erg blij. We gaan verder naar het zuiden en genieten van de omgeving. We willen naar het Abdelmoumen stuwmeer, maar bij aankomst ligt dit bijna droog. Dan maar door naar de camping. Als we de berg afdalen naar het dal, rijden de meeste als het kan over de 2 opgaande rijstroken tegen het verkeer in, aangezien het vrachtverkeer niet snel genoeg naar beneden rijdt. Raar hoe snel je jezelf aanpast aan je omgeving. Je moet wel heel erg goed opletten voor tegenliggers…. Bij binnenkomst van Taroudant rijden we eerst door een lange hoofdweg, die uitkomt in het centrum. Taroudant is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en ligt 76 km oostelijk van Agadir. De stad heeft ca. 80.000 inwoners. Het diende als hoofdstad voor de Saadi-dynastie, en daarna voor de Alaoui-dynastie. Een belangrijke inkomstenbron van de plaatselijke bevolking is de landbouw en handarbeid. Er zijn verschillende Arabische en Berberse markten die beiden hun eigen specialisatie hebben. In de stad worden voornamelijk sinaasappelen en arganolie geproduceerd. Opvallend is ook hier dat er veel muur beschilderingen zijn. Bij camping Du Jardin worden we opgewacht door onze reisbegeleiders en plaatsen ons in een kring. Ook is er een Marokkaans vrouwtje met zelfgemaakte loempia’s. Nadat iedereen geroken heeft wat er te koop is, is ze zo uitverkocht en moet ze naar huis om nieuwe te halen. Ook wij gaan voor de bijl en ze smaken heerlijk, ook koud. Na een briefing gaat eenieder hun eigen weg. Tijd voor een pintje.

Vrijdag, 1-11-2024 zonnig, wolkeloos, 24 graden Het lijkt vandaag een saaie dag te worden. Op de camping niets te doen en we krijgen van medereizigers te horen dat alles pas om 17.00 uur opengaat i.v.m. de gebedsdag (vrijdag). We spelen met Joop en Jannie Mexican Train. Veel gepoch door de vrouwen, die uiteindelijk het onderspit moeten delven. Joke komt vragen wie er straks mee naar het centrum gaat met de taxi. Wij gaan lopend en we zien wel hoe of wat. Een klein Marokkaans jochie komt rondneuzen om te kijken of er iets te halen valt. Het is een wolkeloze dag en het zonnetje schijnt er lustig op los. Het overstijgt toch wel de opgegeven 24 graden. We hebben in ieder geval de luifel uit. Het loopt richting eind van de middag en we wandelen rustig richting de stad. Buiten de poort linksaf de stoffige landweg op. De warmte op onze ruggen, maakt dat het vlug zweten is. Op de achtergrond hoor ik een "Docker" (brommer met goederen laadbak) vanachter ons aankomen. Ik draai me om en steek mijn lift duim omhoog, niet in de veronderstelling dat er iets zal gebeuren. Maar het tegendeel is waar. De Docker stopt langs de kant en een 100-jarig mannetje stapt af met een omgekeerd Duits helmpje op zijn hoofd. Hij opent de achterklep en brabbelt in het Arabisch. Als de lading compleet is, probeert hij weg te rijden, maar dat valt niet mee met enkele honderden kilo's achterin. Hij valt stil en poging 2 gaat van start. We komen op gang en we moeten ons goed vasthouden, want hij houdt nergens rekening mee. 100 meter verder stopt hij weer...... band slap...... hij stapt af, opent een kistje en haalt er een banden fietspomp uit. Wij kijken, hij pompt. Misschien slimmer om de last te verlichten door de lading te lossen. Ik stap uit en neem het pompen over. De restlading schuift op naar de andere kant en blijft verder zitten voor de foto's....... wij pompen wel door...... Na enige inspanning gaat het pompje weg, de lading moet opschuiven naar de andere kant en daar gaan we weer. Hij komt nu goed op gang en sjeest erop los, wij de haren in de wind als echte Easy Riders....... Bij de rondweg aangekomen, lost hij zijn ellende en heeft zijn goede daad voor vandaag weer gedaan. Met wat gekregen Dirhams iets rijker geworden, lacht hij vriendelijk, worden er handen geschud en "mercietjes" uitgewisseld. Hij scheurt onverantwoord weg door het verkeer en wij kijken hem genietend na. We lopen naar het centrum en zoeken de kashba. Bij een restaurant met de naam Kashba zijn we dus verkeerd. Enkele koetsiers sturen ons naar de overkant. Achter de muur van het fort moeten we zijn. Daar aangekomen, wonen daar alleen maar de minderbedeelde Marokkaan in armoedige huisjes en geen toerist of winkeltje te bekennen. We vragen de weg aan een voorbijganger en als hij ons wil wegbrengen, draait hij zich om en moeten we eerst met hem thuis gaan theedrinken. We volgen hem door allemaal kleine straatjes, tot hij een deur opent en ons welkom heet in zijn huisje. We zitten in de bank van de keuken, terwijl hij de thee klaar maakt. Ondertussen wordt er ook nog een tasje met mandarijnen gevuld die we mee moeten nemen. We drinken de lekkerste thee sinds we in Marokko zijn en moeten heel zijn huis bekijken. Na een uurtje brengt hij ons weg. We komen in deze kashba veel vrouwen tegen die steun gaan betuigen en hulp gaan bieden bij een zojuist geworden weduwe. Iedereen helpt hier iedereen. Ook onze nieuwe vriend is blij en trots dat hij ons heeft meegenomen naar huis. Onze nieuwe vriend wordt ook voor even onze nieuwe gids en brengt ons naar de plekken zonder toeristen en met kwaliteitsproducten. We sjouwen het oude centrum door en door soms enge steegjes in de medina. We komen bij een zilversmid waar voor Sil ter plekke een ring wordt gemaakt van zilver en cederhout. Met de hand gemaakt, geperst, gepolijst tot een perfect product. Na wat handelen, ook nog wat aan de prijs kunnen doen. We gaan verder naar een kledingwinkel, een arganboetiek, enz. Om onze beurs te sparen, gooi ik op dat ik honger krijg en hij brengt ons naar een restaurant, schudden handen, weer veel "mercietjes" en weg is hij...... We bekijken het menu en voor € 10,00 per persoon hebben we gegeten en gedronken, incl. fooi. Na ons eten moeten we ook weer terug naar de camping. We wachten even bij een taxistandplaats en wie staat daar ineens? Onze nieuwe vriend, theezetter en gids. Hij wil voor ons ook nog wel een taxi regelen, maar de politie die langs ons staat zegt dat hij het wel regelt en weg is ie weer. Het wachten duurt te lang en we zoeken zelf wel. We slenteren door de straten en ik word aangesproken door een koetsier. Misschien wel door mijn leren hoed.... Hij wil een ritje met de koets door het centrum verkopen, maar ik zeg dat we alleen maar naar onze camping willen. Och ja natuurlijk, dat kan ook Voor 100 Dirham (€ 10,00) brengt hij ons wel. Maar we zeggen dat hij helemaal geen verlichting heeft.... en het daar erg donker is. Geen probleem, instappen maar. Hij roept constant of tegen het paard of tegen de mensen dat ze opzij moeten, dat weten we niet. Hij bereikt de rondweg met het drukke verkeer en schiet tussen alles door en rijd voorop met zelfs een politieauto achter ons. De agenten zwaaien vriendelijk naar mij, toeteren zodat hij opschuift en rijden hem voorbij, geen centje pijn. We bereiken de donkere steeg zonder enige verlichting en hij rijdt erg hard in het pikkedonker. Sil schijnt vlug bij, terwijl hij 3 fietsers ontwijkt, ook zonder licht...... Welcome in Marokko. We bereiken zonder kleerscheuren onze slaapplek, rekenen af en bedanken hem voor de rit. Een enerverende dag.….

Zaterdag, 2-11-2024 zonnig, wolkeloos, 24 graden, 4262 km We staan om 9.30 klaar voor de start om een nieuwe dag vol verassingen te beginnen. We rijden de camping af en volgen de navigatie rechtsaf. De eerste 10 km gaan via een erg slechte weg en armoedige buitenwijk van Taroudant. Hoe armoedig ook, ze blijven aardig, lachen en groeten. Tussen het gravel, gaten en hult en bult door, komen we op de N7 uit, wat een heel goede doorgaande weg is. In onze achteruitkijkspiegel waggelen Joop, Jannie en Jacob en Fini ook de zandweg uit en volgen dezelfde weg. Vanaf Marrakesh verloopt de N7 zuidwaarts het Atlasgebergte in. Dit is een lange en kronkelige weg ruim 2.100 meter boven zeeniveau bereikt. De weg kent hier veel haarspeldbochten en voert door ruig terrein met weids uitzicht op de bergen. De N7 verloopt iets ten westen van de 4.167 meter hoge Toubkal langs, de hoogste berg van Marokko. De Anti-Atlas is een van de in Marokko gelegen gebergtes, als deel van het Atlasgebergte, in het noordwesten van Afrika. De Anti-Atlas strekt zich uit van de Atlantische Oceaan in het zuidwesten tot het noordoosten, ter hoogte van Ouarzazate, en oostelijk tot aan de oase Tafilalt (alles bij elkaar genomen een afstand van zo'n 500 kilometer). We hebben al vaak tegen elkaar gezegd dat er een tijd komt dat de natuur voor ons niets nieuws te bieden heeft...... hoe dom kunnen we zijn om dat te zeggen. We houden de hoogte meter in de gaten en bij elke meter die we stijgen, krijgen we kippenvel van al die mooie uitzichten die moedertje natuur ons weer geeft. Ik kan proberen om de juiste woorden te zoeken, maar ik kan gewoon niets vinden….

In Irherm stoppen we op een parkeerplaats voor een wandeling, maar die blijkt 55 km verderop te zijn. We maken toch gebruik van de gelegenheid om te broodje te eten. Meerdere medereizigers, maar ook motorrijders, 4x4 avonturisten zijn hier gearriveerd. Sommige delen pennen, tennisballen of fruit uit aan de kinderen, wat nog meer kinderen lokt. We zitten in Berber gebied op zo'n 1700 meter hoogte en waar hier veelal alleen maar Arabisch of Berbers wordt gesproken. Een enkele puber spreekt Engels: "Fuck you bitch". We kunnen er alleen maar mee lachen. Als er te veel kinderen om de camper beginnen te lopen, staat een oude man achter ons op en begint tegen de jeugdige meute te schreeuwen. Ze krimpen een beetje in elkaar en lopen schuw van de voertuigen weg. De man loopt naar het midden van het plein, waar ze naartoe zijn afgedropen en spreekt ze toe. Ook komt er nog een persoon bij, waarschijnlijk een school meester en ook hij spreekt ze toe. Na corona, de aardbeving en overstroming hebben ze geleerd dat ze zonder het toerisme een probleem hebben en dit over willen brengen aan de jeugd. We gooien de tank vol en gaan verder. Onze wandeling naar een berg zou in Agadir Tasguent zijn, maar we worden gewaarschuwd dat er veel bedelaars zijn en mensen baby's op de spiegels plaatsen, zodat toeristen stoppen. Ook klimmen kinderen achter op de bumper. Bij aankomst loopt een vrouw met opgeheven hand de weg op en vervolgen we onze weg. Vandaag hier geen wandeling. De rest van de route is weer adem benemend en kijken we onze ogen weer uit. De hoogste top die we bereikt hebben is 1820 meter. Bij aankomst is het een drukte van belang. Het is eigenlijk een te kleine camperplaats voor zoveel campers, maar heel erg knus staan we uiteindelijk bij elkaar gepropt. Er lopen diverse mensen rond uit het dorp, die heel handig zijn. Schade reparateurs, een schilder en monteurs. Onze koelkast kunnen ze niet maken, want ze hebben geen printplaat. Wel wordt er tijdens de briefing een landschap op de zijkant geplaatst. Eerst voor € 110,00, maar het is uiteindelijk voor € 40,00 gedaan. Ook is er bij 4 campers serieuze schade gerepareerd en ook nog een landschap geplaatst. Na de briefing even de dag met z'n alle doorgenomen. En wij maar denken dat wij de enige Bourgondiërs zijn.

Zondag, 3-11-2024 zonnig, met wat lichte bewolking, 24 graden We zitten ongeveer op een kleine 1000 meter hoogte en dat is aan de temperatuur goed te merken. 13 graden en we hebben het fris, wat dan wel weer goed is voor de nachtrust. We gaan vandaag met terreinwagens de bergen verkennen en om 9.00 uur staan ze al klaar. 10 auto's met 4 personen per vehikel. Wij nemen de laatste en krijgen Nadrin als chauffeur. Een ondeugende, spraakzame man met humor. We kunnen goed met elkaar opschieten en het is geen moment stil in de auto. Verschillen tussen Europa en Afrika (vooral over de vrouwen) met een scheut sarcasme, brengt de sfeer er goed in. Als eerste rijden we naar een stukje kunst die wij niet snappen. Gekleurde rotsen gecreëerd door de mens........ Deze grote geschilderde granieten rotsen, gemaakt door de Belgische kunstenaar Jean Verame, zijn te vinden vlak bij een onverharde weg die aftakt van de straat Agard-Oudad in Tafraoute. Een korte fietstocht van 20 minuten vanaf Tafraoute brengt reizigers naar deze prachtige vallei die perfect de levensstijl van de regio belichaamt. Deze rotsen bedekt met talloze kleuren bieden ook een panoramisch uitzicht op de omliggende vallei en het landschap. Deze scène geeft ook enig inzicht in de cultuur van mensen die Tafraout bezoeken. De rotsen beelden een ontspannen natuur uit die backpackers en kampeerders verwelkomt die al jaren door het gebied toeren We worden afgezet en gaan lopend door het gebied. Het gaat verder en we nemen een zeer steile helling de berg omhoog. Nadrin neemt hier en daar afstand van de sliert auto's om ons de kans te geven mooie foto's te maken. We stoppen bij een uitzichtpunt over de vallei, waar een stevige wind staat, zodat ik mijn hoed afgeef aan Nadrin, die hem veilig opbergt. Verder en verder gaat het omhoog door een dorre omgeving, tot we plots op 1250 meter in een oase terecht komen. Hoe bizar, dit stukje groene bos in de kaligheid van de rest. Ook hier stappen we uit om lopend verder te gaan in kleine paradijsje. De doorgaande weg voert ook door dit groene gebied en er komt dan ook regelmatig verkeer langs. Vanuit het "dal" kijken we via de palmbomen omhoog tegen de bergtoppen aan, die er erg broos en poreus uitzien. Een magnifiek schouwspel in de stilte van de natuur, met op de achtergrond het gevleugelde koor. Er lopen menig vrouwen rond, gesluierd en bang om gefotografeerd te worden, want dan wordt hun ziel ontnomen, denken ze. Vreemd om te zien dat hier in Afrika de oudere mannen en vrouwen nog een kar vooruit trekken of voorover gebogen een berg oplopen met op de rug een berg hout geladen........ bizar...... We lopen totdat we bij een eet / drink gelegenheid terecht komen en krijgen koffie met een dienblad koekjes voorgeschoteld. Onze gesprekken leiden onze chauffeur een beetje af en we verliezen de groep uit het oog. Nadrin verwacht dat de rest ook automatisch de dagelijkse routine volgt. Hij versnelt wel, maar we krijgen geen 4x4 voertuigen te zien. Onderweg worden er nog mensen aangesproken of ze de richting van de groep kunnen wijzen. Bereik is hier niet, dus bellen of appen is geen optie. "Nee, we zijn de weg niet kwijt hoor". We arriveren in Imiwazal en krijgen daar te horen dat de weg is geblokkeerd door rotsblokken. Iets wat de groepsleider van deze gidsen wel op de hoogte is hierover en Nadrin niet. Natuurlijk overkomt ons dat weer...... Maar we hoeven niet bang te zijn, Nadrin weet hier de weg en geeft ons wel even een privérondleiding. Hij vertelt heel veel over het gebied, zoals ook over de arendbuizerd, die hier rond zou moeten vliegen. Het is een 43 tot 58 cm lange roofvogel, met een spanwijdte van 105 tot 155 cm. De arendbuizerd is iets groter dan een buizerd, maar ook krachtiger en zwaarder. De ondersoort die voorkomt in Europa en Azië is groter dan die in Afrika. Het dier heeft een donkere haaksnavel en gele poten. De bovenzijde is donkerbruin met brede, roestrode veerzomen. De kop is lichtbruin tot witachtig met donkere strepen. Keel en borst zijn bijna wit. De onderzijde is geheel bruin of lichtbruin. Een onvolwassen arendbuizerd lijkt in vlucht op de ruigpootbuizerd maar houdt de vleugels iets meer omhoog. Door het bestaan van verschillende kleurvariëteiten is determinatie van deze roofvogel zeer lastig. Als we heel veel geluk hebben, kunnen we hem misschien zien vliegen. En dat hebben we…. We zien er drie over de velden en heuvels zweven, op zoek naar een lekker stukje vlees. Er zitten hier ook een soort van eekhoorns en die zullen wel erg lekker zijn. Ook zien we in een dorpje, dat geplakt is tegen de berg helling, hele oude vervallen lemen huisjes die wel 400 jaar oud zijn en in verval zijn geraakt. We zijn blij dat we de rest zijn kwijt geraakt, anders hadden we dit allemaal niet gezien. Als we enigszins weer in de beschaving terechtkomen, krijgt Nadrin telefoon van een andere chauffeur. De rest zit al in Tafraout in een restaurant. Bij aankomst in het restaurant vraagt iedereen waar wij vandaan komen…. ze hebben ons dus niet gemist...... ook niet tijdens een groepsfoto...... Maakt niet uit, is ook goed. Zij vinden het wel hèèèèl jammer dat ze geen buizerd hebben gezien. Ook wij krijgen ons tajine en nadat deze wat is afgekoeld, smaakt ie perfect. Ook met een wijntje en een blikje bier erbij...... echte alcohol?Buikje gevuld, dan gaan we naar de overkant om bij Maison Troc thee te drinken en tapijtjes te bekijken. Mooi om te zien en met de hand gemaakt. We hebben ervaren wat dit inhoud, maar toch geven we er niet zoveel geld aan uit.Vanaf Tafraout lopen we terug naar de camping. Iets verder dan gedacht, maar ja we hebben vakantie en onderweg is er altijd iets te zien. 's Avonds zitten we met z'n allen te borrelen over de mooie beleefde dag van vandaag.

Maandag, 4-11-2024, licht bewolkt, 31 graden, 4431 km Vandaag een reisdag. We duiken wederom het Anti-Atlas gebergte in. Anti betekent hier "antiek / oud". En alweer ogen te kort en een schorre stem van "oeh" en "ah" en "oh" Het is allemachtig prachtig, zoals de Marokkanen zeggen als ze een Nederlander zien. Vanaf Ammelne (onze kampeerplek) rijden we de RP1925 op richting de bergen. De hellingmeter stijgt met de minuut, terwijl wij zitten te genieten. Sil rijdt, kan ik filmen en foto's maken. Deze film gaat wel heeeel lang duren. Na menig kilometers en panorama's komen we op een driesprong. We zijn ondertussen met 3 campers. We dubben welke weg te zullen nemen, maar worden het niet helemaal eens. Komt er toevallig de plaatselijke bakker langs en ik houd hem aan. Zijn 100-jarig vehikel komt tot stilstand en hij stapt uit om ons goed uit te kunnen leggen. Hij wijst naar het dal terug en we bedanken voor zijn hulp. Het duurt even voordat hij wegrijdt en we zien dan dat hij met een literfles benzine aan het bijvullen is. Hem laten stoppen was misschien niet zo'n goed idee......? Als hij dan wil starten........ gaat dit echt niet gebeuren.... Hij moet berg afwaarts, dus duwen we hem met z'n zessen de afdaling in. Succes…. Ook wij rijden terug en zien hem onder in het dorp brood staan te verkopen aan nieuwe duwers…. Een dorp verderop is zojuist de school uit en erg druk op straat. We willen niet dezelfde taferelen als eergisteren, dus nemen we een pits-stop buiten de bebouwde kom. Terwijl we op ons geïmproviseerde terras zitten worden we toegezwaaid door het voorbij stromend verkeer. We hebben een point of interest op ons reisschema staan en natuurlijk willen de vrouwen daarnaartoe. Onze overmacht is nietig te noemen en dus op weg naar Tiznit. Tiznit is de hoofdplaats van de provincieTiznit. In 2014 telde Tiznit zo’n 75.000 inwoners. Joodse zilversmeden vestigden zich in de stad en vestigden haar reputatie als het centrum van goud- en zilverhandwerk in Marokko. Tiznit staat bekend om zijn zilveren sieraden, munt, dolken en sabels. Het is jammer (of eigenlijk gelukkig) een afknapper en we zijn dan ook vlug vertrokken. We gaan liever naar de camping om te zwemmen, want de temperatuur is ook al rijzende naar de 34 graden...... We gaan de stad door en komen terecht op de grote doorgaande weg RN1. Op de reis-app is een boodschap gezet omtrent de beste keus voor de aanrijd route. We belanden toch in een wirwar van hele kleine straatjes en Joop en Jannie, die achter ons rijden, raken zelfs een keer met de achterkant de grond. Later blijkt alleen een lichte schaafwond. De camping ligt aan de Atlantische Oceaan en wij hebben een prachtig uitzicht, wat blijft boeien. Nadat we gesetteld zijn, duiken we eerst de oceaan in en er volgen er al gauw meer. De golven zijn rustig en het water is zeker niet koud. Na de briefing even een momentje voor jezelf.